SŁOWNIK POJĘĆ

Nazwy medyczne, jakimi na co dzień posługują się lekarze, często dla pacjentów brzmią abstrakcyjnie i nie do końca są zrozumiałe. Dlatego też przygotowaliśmy słownik, który pozwoli Państwu zrozumieć i przybliżyć znaczenie niektórych pojęć.

  • A
  • B
  • C
  • D
  • E
  • F
  • G
  • H
  • I
  • J
  • K
  • L
  • M
  • N
  • O
  • P
  • Q
  • R
  • S
  • T
  • U
  • V
  • W
  • X
  • Y
  • Z

Ablacja

Zabieg inwazyjny wykonywany przy nawracających zaburzeniach rytmu serca różnego rodzaju (migotanie przedsionków, częstoskurcze, arytmie komorowe), polegający na zniszczeniu miejsc w sercu, w których powstawała arytmia (tzw. ogniska ektopowego). Zabieg polega na wprowadzeniu do serca przez naczynie udowe (czasem inne naczynia) długiej elektrody, której koniec jest sterowalny i można nim dotrzeć do wybranego miejsca w sercu. Po osiągnięciu odpowiedniego miejsca przepływem prądu częstotliwości radiowej (ablacja RF) lub czynnika chłodzącego (krioablacja) niszczy się wybrane miejsce. Zabieg wykonywany w specjalistycznych pracowniach elektrofizjologii.

Zwiń

Angiografia

Technika obrazowania (skanowania) tętnic poszczególnych części ciała, np. mózgowych, nerkowych, itp. Pacjent otrzymuje środek kontrastujący, który wypełnia i cieniuje światło odpowiednich tętnic.  Następnie naświetlenie promieniami rentgenowskimi pozwala ocenić przebieg naczynia, a także światło (przekrój wnętrza naczynia). Angiografia tętnic wieńcowych nazywana jest koronarografią.

Zwiń

Angiologia

Dział medycyny zajmujący się chorobami naczyń krwionośnych i limfatycznych, m.in. tętnic i żył. Obszarem działania dla angiologii jest profilaktyka, diagnoza i terapia chorób układu naczyniowego oraz rehabilitacja. Najczęstsze problemy dotyczą zwężenia naczyń (zatory, miażdżyca) oraz ich rozszerzenia (w przypadku np. tętniaków).

Zwiń

Anglioplastyka wieńcowa

Inaczej: balonikowanie, PTCA, PCI. Inwazyjny zabieg leczniczy polegający na poszerzaniu zwężonych lub udrażnianiu zamkniętych tętnic serca za pomocą specjalnych baloników. Jest on stosowany w leczeniu choroby niedokrwiennej serca. Zabieg skutecznie likwiduje objawy dławicy piersiowej, może zapobiec zawałowi serca. Angioplastyka wieńcowa jest także przeprowadzana w świeżym zawale serca, jak i po jego wystąpieniu. Zabieg zwykle wymaga wszczepienia stentu, który jest metalową “sprężynką” podtrzymującą “zapadającą” się tętnicę. Po założeniu stentu nie ma już możliwości jego usunięcia. Angioplastyka wieńcowa wiąże się z kilkudniowym pobytem w szpitalu. Z zabiegiem nie wiąże się rozcinanie klatki piersiowej, przeprowadza się go przy pomocy wprowadzonego przezskórnie cewnika, czyli specjalnego wężyka.

Sprawdź: STENT

Zwiń

Antykoagulanty

Inaczej: leki przeciwzakrzepowe, czyli hamujące krzepnięcie krwi. Ich zadanie polega na powstrzymywaniu powstawania zakrzepów we krwi – działają poprzez blokowanie osoczowych i tkankowych czynników krzepnięcia albo hamowanie powstawania substancji niezbędnych w procesie krzepnięcia. Leki te wspomagają także rozpuszczanie zakrzepów już powstałych. Ich przedawkowanie może spowodować krwawienie a nawet udar mózgu lub krwotok, dlatego należy je stosować ostrożnie i ściśle według zaleceń lekarza. Do leków przeciwzakrzepowych należą np.: heparyna, acetynokumarol, warfaryna, aspiryna.

Zwiń

Aorta

naczej: tętnica główna. Jest to największa tętnica odprowadzająca utlenowaną krew (krew bogatą w tlen) z części komorowej serca do wszystkich tkanek organizmu. Aorta rozpoczyna się w przedłużeniu stożka tętniczego lewego, następnie wstępuje w śródpiersiu górnym ku górze i nieco w prawo na 5 do 7 cm, a następnie ponad korzeniem płuca lewego zatacza łuk ku tyłowi i w lewo, i wchodzi do śródpiersia tylnego na lewą stronę kręgosłupa, do którego dochodzi na poziomie Th3 lub Th4. Najwyższy punkt łuku u osoby młodej znajduje się 2–3 cm poniżej górnego brzegu mostka. Po dojściu do kręgosłupa zstępuje pionowo w dół przesuwając się z lewej powierzchni kręgosłupa na jego powierzchnię przednią, a po przejściu przez rozwór aorty w przeponie wchodzi do przestrzeni zaotrzewnowej brzucha, gdzie oddaje swoje największe gałęzie, a sama zmniejsza swoją średnicę. Na wysokości L4 dzieli się na dwie symetryczne tętnice biodrowe wspólne i znacznie cieńszą, stanowiącą bezpośrednie przedłużenie aorty tętnicę krzyżową pośrodkową.

Zwiń

Arytmia

Inaczej: dysrytmia, niemiarowość serca, zaburzenie rytmu serca. Stan, w którym skurcze mięśnia sercowego są nieregularne, a ich częstotliwość wychodzi poza bezpieczny zakres 60-100 uderzeń na minutę. Stan taki często stanowić może zagrożenie dla życia, chociaż nie jest to regułą. Rozróżnia się zaburzenia rytmu, np.: migotanie przedsionków, częstoskurcz komorowy, pobudzenia dodatkowe oraz zaburzenia częstości rytmu, czyli np.: bradykardia czy tachykardia, gdzie rytm jest prawidłowy (zatokowy), ale nieprawidłowa jest jego częstość. Sprawdź – migotanie przedsionków, bradykardia, tachykardia

Zwiń

Aterektomia

Zabieg polega na usunięciu tkanek, które zmniejszają drożność naczynia wieńcowego, poprzez ich ścinanie i gromadzenie w urządzeniu. Urządzenie to z zawartością jest usuwane po zabiegu na zewnątrz, a stosowane jest w przypadku zarastania naczyń wieńcowych lub by-passów. Aterektomię dzieli się na rotacyjną i kierunkową. Aterektomia jest obarczona pewnym ryzykiem powikłań w postaci chociażby wywoływania zawału serca w czasie zabiegu, ale jest to nikły odsetek przypadków.

Zwiń

Badanie krwi - profil kardiologiczny

Jest to badanie krwi u pacjenta, gdzie brane są pod uwagę te parametry, które świadczą o jakości pracy serca. Badanie powinno zawierać: profil lipidów na czczo, uwzględniający cholesterol całkowity, cholesterol LDL i HDL oraz stężenie trójglicerydów, stężenie glukozy na czczo, hemoglobiny glikowanej. Parametry te są istotne w ocenie ryzyka incydentów wieńcowych a nawet zgonu. Nieprawidłowości dotyczące funkcji wątroby i nerek mogą być pierwszymi wskazówkami odnośnie nierozpoznanej wcześniej choroby niedokrwiennej serca. Wynika to z upośledzonego ukrwienia tych narządów z powodu niewydolności serca.

Zwiń

Badanie metodą Holtera

Polega na ciągłym monitorowaniu rytmu i częstości pracy serca przez około 24 godziny. Pozwala to ocenić jego pracę nie tylko w spoczynku, ale i w trakcie wykonywania codziennych czynności. Badanie metodą Holtera umożliwia ocenę zaburzeń rytmu serca, które pojawiają się o różnych porach dnia i nocy. Badanie umożliwia powiązanie objawów odczuwanych przez pacjenta, typu: zawroty głowy, uczucie kołatania serca, duszność, ból w klatce piersiowej – ze zmianami w EKG. Badanie umożliwia również ocenę działania rozrusznika serca, jeśli został założony.

Zwiń

Balonikowanie

Sprawdź – ANGIOPLASTYKA WIEŃCOWA

Zwiń

Blaszka miażdżycowa

Złogi tłuszczowe odkładające się w ścianie naczynia krwionośnego i powodujące zwężenie jego światła.

Zwiń

Blok serca

Są to zaburzenia przewodzenia impulsów elektrycznych w układzie bodźco-przewodzącym, który można porównać do systemu kabli elektrycznych odpowiedzialnych za przenoszenie sygnału z węzła zatokowego (naturalny „rozrusznik serca”) do mięśnia serca. Sygnał elektryczny dociera najpierw do przedsionków, a następnie do komór serca, zapewniając odpowiednią synchronizację ich pracy. Bloki serca polegają na spowolnieniu lub braku przewodzenia impulsu na różnej wysokości tego układu.

Rozróżnia się bloki serca:

I. Bloki zatokowo-przedsionkowe (połączenie „rozrusznika” z przedsionkami serca) są dość trudne do rozpoznania. Powodują wypadanie skurczy serca (okresowy brak skurczu) lub zwolnienie pracy serca.

II. Bloki przedsionkowo-komorowe (inaczej pęczek Hisa)

  1. Pierwszego stopnia – zwolnienie przewodzenia impulsu elektrycznego z przedsionków do komór. Z reguły nie stanowi to istotnego problemu klinicznego.
  2. Drugiego stopnia – dzielimy go jeszcze na dwie postacie: w jednej (typu Wenckebacha) dochodzi do okresowego braku przewodzenia pobudzającego impulsu do komór serca, co prowadzi do wypadania skurczu serca. W drugiej postaci (typ Mobitza) impuls nie dociera do komór w stałym rytmie – np. 2:1 – tzn. na dwa skurcze przedsionków przypada tylko jeden skurcz komór serca.
  3. Trzeciego stopnia – inaczej całkowity blok serca –  polega na stałym lub okresowym zupełnym braku przechodzenia impulsu z przedsionków do komór. Powoduje to uruchomienie „awaryjnego rozrusznika serca”, który jednak jest mniej wydajny i serce bije zbyt wolno – nawet 20 razy na minutę. Czasami „rozrusznik awaryjny” nie podejmuje pracy i dochodzi do zatrzymania pracy serca.

III. Bloki odnóg pęczka Hisa. Pęczek Hisa dzieli się na prawą i lewą odnogę, która następnie dzieli się na wiązki: przednią, pośrednią i tylną. Następstwem jest pogorszenie synchronizacji skurczu prawej i lewej komory serca. Nie powodują one jednak zwolnienia pracy serca.

Bloki serca występujące stale stwierdza się w zwykłym zapisie EKG, natomiast te występujące okresowo można wykryć w całodobowym badaniu metodą Holtera. Po stwierdzeniu istnienia bloku należy odszukać jego przyczynę i leczyć. Bloki serca mogą być wrodzone lub pojawić się na skutek choroby lub uszkodzenia serca. Czasami nie ma uchwytnej przyczyny. Mogą być także wynikiem działania niektórych leków jak np. beta-blokery, antagoniści wapnia, leki antyarytmiczne.

Rozrusznik serca (stymulator) wszczepia się w bloku całkowitym (III stopnia; z wyjątkiem bloku wrodzonego, jeśli jest dobrze tolerowany) i w bloku II stopnia typu Mobitza. W pozostałych blokach w zasadzie leczy się tylko przyczynę bloku i obserwuje się, czy nie ma jego narastania w kierunku wyższego poziomu aż do bloku całkowitego. U młodych osób stwierdza się czasami blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, blok prawej odnogi pęczka Hisa (często niekompletny) lub przedniej wiązki pęczka Hisa. Jeśli nie stwierdza się żadnej choroby powodującej te zmiany, nie wymagają żadnego postępowania

Sprawdź – PĘCZEK HISA

Zwiń

BMI (ang. Body Mass Index)

Inaczej: wskaźnik Queteleta II, wskaźnik masy ciała. współczynnik powstały przez podzielenie masy ciała podanej w kilogramach przez kwadrat wysokości podanej w metrach. Klasyfikacja (zakres wartości) wskaźnika BMI została opracowana wyłącznie dla osób dorosłych i nie może być stosowana u dzieci. Dla oceny prawidłowego rozwoju dziecka wykorzystuje się siatki centylowe.

Oznaczanie wskaźnika masy ciała ma zastosowanie w ocenie zagrożenia chorobami związanymi z nadwagą i otyłością, np. cukrzycą, chorobą niedokrwienną serca, miażdżycą. Podwyższona wartość BMI związana jest ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia takich chorób.

Zwiń

Bradykardia

Stan, kiedy częstość uderzeń serca wynosi poniżej 60 razy na minutę. Leczenia wymaga tylko bradykardia objawowa, tzn. powodująca np. omdlenia, utraty przytomności, itp. Zazwyczaj jednak nie zagraża życiu, ale może dawać objawy niepożądane i wtedy konieczne okazać się może wszczepienie stałego rozrusznika. Jako ciekawostka – niektóre młode, zdrowe osoby, a w szczególności wytrenowani atleci czy maratończycy, mogą również mieć wolny rytm serca, wynoszący w stanie spoczynkowym  około 35-40 uderzeń na minutę!

Zwiń

By-passy

Inaczej: bezpośrednia rewaskularyzacja mięśnia sercowego, pomostowanie aortalno-wieńcowe. Termin pochodzenia angielskiego stosowany dla określenia operacji wszczepienia pomostów aortalno-wieńcowych, czyli fragmentów własnych żył lub tętnic pacjenta prowadzących krew bezpośrednio z aorty do naczyń wieńcowych, omijających ich zwężenia lub zamknięte fragmenty.

Jest to operacja kardiochirurgiczna przeprowadzana w znieczuleniu ogólnym. Polega ona na umożliwieniu właściwego przepływu krwi z aorty do zwężonych lub zamkniętych tętnic wieńcowych serca za pomocą wytworzenia ,,obwodnic” z żył pobranych z łydek chorego lub/i tętnicy z wnętrza klatki piersiowej (wariant najlepszy). 

By-passy są stosowane w leczeniu zaawansowanej choroby niedokrwiennej serca. Zawsze poprzedzone są koronarografią i szeregiem innych badań przedoperacyjnych. Najlepsze efekty uzyskuje się, gdy wykonuje się operację u chorych z dławicą piersiową, aby zapobiec zawałowi serca.

Sprawdź – CABG 

Zwiń

CABG

CABG jest inną nazwą na popularne by-passy. Jest to operacja kardiochirurgiczna przeprowadzana w celu umożliwienia poprawnego przepływu krwi z aorty do tętnic wieńcowych serca. Polega na wytworzeniu obwodnic z żył pobranych z łydki bądź też z tętnicy z wnętrza klatki piersiowej.
Zakwalifikować pacjenta do zabiegu by-passów może kardiolog bądź kardiochirurg. Przed kwalifikacją należy wykonać koronarografię. Warto wykonać szczepienie przeciwko WZW B nawet jeśli się nie choruje. Należy również oznaczyć grupę krwi i wykonać podstawowe badania krwi,  badanie moczu  oraz RTG klatki piersiowej. Należy odstawić leki przeciwkrzepliwowe (skonsultować z lekarzem).Pacjenta do zabiegu musi być przygotowany w szpitalu.
Zabieg przeprowadza się na sali operacyjnej przy ogólnym znieczuleniu pacjenta.Nacięcie mostka pozwala odkryć serce po czym następuje zatrzymanie pracy serca. Serce pacjenta zastępuje maszyna. Następnym krokiem jest wszycie pobranych żył do aorty i zastępuje zwężone miejsca w tętnicach wieńcowych. By-passów wszywa się tyle na ile poważny jest przypadek (od jednego do kilku).Zabieg może trwać  4 a nawet 5 godzin. Czasami dłużej. Po zabiegu pacjent przewożony jest do sali pooperacyjnej gdzie  przebywa pod nadzorem osób upoważnionych.
Po zabiegu pacjent musi przejść kilkutygodniową rehabilitację.Jest to skomplikowany zabieg operacyjny,  więc istnieje ryzyko powikłań. U niektórych osób może dojść do zawału serca, udaru mózgu bądź nawet zgonu.Po operacji każdy pacjent powinien pozostać pod specjalistyczną kontrolą swego lekarza.Jeżeli dolegliwości pojawiają się na nowo bądź przybierają na sile – należy natychmiast zgłosić się do swego lekarza.


Zwiń

Choroba niedokrwienna serca

Inaczej:  choroba wieńcowa, miażdżyca tętnic wieńcowych. Choroby układu krążenia są główną przyczyną zgonów w Polsce (niemal  50% zgonów ogółem), w wielu przypadkach prowadzą do znacznego obniżenia jakości życia, nawet inwalidztwa. Jedną z najpoważniejszych postaci tych chorób jest choroba niedokrwienna serca. 

Praca serca zależy od idealnego bieżącego zaopatrzenia w składniki odżywcze, a zwłaszcza w tlen dostarczany wraz z krwią. Tlen we krwi dostarczany jest do pracującego mięśnia serca naczyniami krwionośnymi, zwanymi tętnicami wieńcowymi (ponieważ jak wieniec otaczają serce). W ścianach tętnic mogą gromadzić się złogi miażdżycowe, zwężające światło tętnic, powodując tym samym problemy z dostarczaniem tlenu do mięśnia serca. 

Jeżeli przewężenia w tętnicach wieńcowych rosną powoli, nie powodują zwykle zaburzeń w dostarczaniu tlenu do serca, dopóki zwężenie nie przekroczy 50-70% średnicy tętnicy. Nieraz nawet ciaśniejsze zwężenia nie powodują problemów – zależy to od długości zwężenia oraz wielkości obszaru serca, który zaopatruje dana tętnica. Wówczas przy wysiłku (typu wchodzenie po schodach, podbieganie), ale też podczas wyjścia na zimno lub w sytuacjach stresowych – pojawia się ból lub ucisk za mostkiem. Po krótkim odpoczynku dolegliwości ustępują i wracają przy ponownym wysiłku. Mówimy wtedy o przewlekłej lub stabilnej chorobie wieńcowej (inaczej też: dławica piersiowa stabilna). Dolegliwości są zwykle przewidywalne, można im zapobiec unikając wysiłków lub przed wysiłkiem biorąc niektóre leki. 

Bardziej niebezpieczna jest sytuacja, gdy zwężenie rośnie szybko, a zwłaszcza, gdy złogi miażdżycowe pękają, wylewając swoją zawartość do krwi, powodując jej krzepnięcie w tym miejscu. W wielu wypadkach prowadzi to do całkowitego zatkania tętnicy wieńcowej albo bardzo znacznego jej przewężenia. Wówczas tlenu brakuje nawet w stanie spoczynku, powstaje ból, który nie ustępuje albo nawraca w sposób nieprzewidywalny. W łagodniejszych postaciach bóle są tylko wysiłkowe, ale w krótkim czasie coraz większe i przy coraz mniejszym wysiłku. Takie sytuacje nazywamy ostrymi zespołami wieńcowymi. 

Wyróżniamy 2 rodzaje ostrych zespołów wieńcowych: 

  1. jeżeli dochodzi do uszkodzenia komórek mięśnia serca – nazywamy to zawałem serca,
  2. jeśli nie, nazywamy to tzw. dławicą piersiową niestabilną. W takich sytuacjach trzeba w trybie pilnym wykonać koronarografię, niejednokrotnie także angioplastykę chorej tętnicy. 

Człowiek ma dwie tętnice wieńcowe: prawą i lewą, które odchodzą od aorty blisko jej początku tuż nad zastawką aortalną. Lewa tętnica wieńcowa prawie zawsze zaraz po odejściu od aorty dzieli się na 2 gałęzie: tętnicę przednią zstępującą (ponieważ przebiega w dół po przedniej stronie serca) i okalającą (ponieważ okala serce od tyłu). Dlatego zwykle mówimy o trzech tętnicach: jeśli zwężenia są we wszystkich trzech – mamy do czynienia z chorobą trójnaczyniową; jeśli w dwóch – dwunaczyniową, a jeśli tylko w jednej z nich – jednonaczyniową. Krótki zazwyczaj odcinek lewej tętnicy przed podziałem na powyższe dwie główne gałęzie nazywamy głównym pniem lewej tętnicy wieńcowej. 

Najczęstszą przyczyną powstawania złogów miażdżycowych jest palenie papierosów, wysoki poziom cholesterolu we krwi, cukrzyca i nadciśnienie. Inne przyczyny to także brak ruchu, stres, uwarunkowania genetyczne, niewłaściwa, wysokotłuszczowa dieta, jak również postępujący wiek. Najskuteczniejsze sposoby zapobiegania oraz walki z chorobą niedokrwienną serca są: profilaktyka, badania kontrolne poziomu cholesterolu, cukru oraz ciśnienia tętniczego krwi, odpowiednia dieta i nie nadużywanie a najlepiej całkowite eliminacja używek.

Zwiń

Choroba wieńcowa

Sprawdź – CHOROBA NIEDOKRWIENNA SERCA

Zwiń

Cukrzyca

To zespół chorób metabolicznych charakteryzujących się hiperglikemią, czyli podwyższonym poziomem cukru we krwi.  W wyniku niedoboru, braku insuliny lub braku reakcji na ten hormon dochodzi do podwyższenia stężenia cukru we krwi, a także zaburzeń gospodarki lipidowej i inne. Przewlekła hiperglikemia ma wpływ na cały organizm i może wiązać się z uszkodzeniem, zaburzeniem czynności i niewydolnością różnych narządów, w szczególności zaś: oczu, nerek, nerwów, serca i naczyń krwionośnych. Ze względu na przyczynę i przebieg choroby, można wyróżnić cukrzycę typu 1, typu 2, cukrzycę ciężarnych i inne.

  1. cukrzyca typu 1 (dawniej cukrzyca insulinozależna, cukrzyca młodocianych), która najczęściej dotyka ludzi poniżej 20 roku życia, jednak może pojawiać się znacznie później. Cukrzyca typu 1 charakteryzuje się znacznym niedoborem lub brakiem wydzielania insuliny na skutek czego chorzy są całkowicie uzależnieni od podawania insuliny.
  2. cukrzyca typu 2 (dawniej cukrzyca insulinoniezależna, cukrzyca dorosłych), która najczęściej występuje u ludzi po 40 roku życia, choć rzadko występuje również u dzieci. To najczęstsza postać cukrzycy (85%), charakteryzuje się nieprawidłowym wydzielaniem insuliny i opornością na nią (brak reakcji tkanek). Z czasem dochodzi do niedoboru a nawet braku wydzielania. Wbrew starej nazwie cukrzyca typu 2 również wymaga leczenia insuliną w zaawansowanym stadium.
  3. cukrzyca powstająca na skutek różnych defektów genetycznych, innych chorób lub ubocznego działania pewnych leków.
  4. cukrzyca u kobiet wykrywana w czasie ciąży, obejmuje zarówno wcześniej nierozpoznane przypadki jak i chorobę wywołaną ciążą. Cukrzyca ciężarnych zagraża nie tylko matce, ale także dziecku prowadząc do zbyt wysokiej wagi urodzeniowej i wad wrodzonych.

Ryzyko zachorowania na cukrzycę jest wielokrotnie większe u osób obciążonych genetycznie – kiedy cukrzyca występuje u członków rodziny (rodzice, rodzeństwo). Cukrzyca typu 2 częściej występuje u osób otyłych (aż 75% chorych na tę chorobę to ludzie z nadwagą!). 

Sprawdź –HIPERGLIKEMIA, HIPOGLIKEMIA.

Zwiń

Częstoskurcz

Sprawdź – TACHYKARDIA

Zwiń

D-dimery

Są produktem rozpadu fibryny, która jest podstawowym elementem skrzepu krwi, dlatego są bardzo czułym wskaźnikiem obecności zakrzepicy. Norma zależy od metody oznaczania, powinna być załączona do wyniku.

D-dimery są stale obecne w surowicy krwi, ponieważ procesy krzepnięcia i rozpuszczania zakrzepów na niewielką skalę trwają cały czas. Ich poziom ulega znacznemu podwyższeniu po wystąpieniu zakrzepicy żylnej lub tętniczej. Wartości prawidłowe są przekroczone także u chorych z chorobami zapalnymi i nowotworowymi. W praktyce kardiologicznej D-dimery wykorzystywane są w diagnostyce żylnej choroby zakrzepowej i jej groźnego powikłania – zatorowości płucnej. D-dimery w prawidłowym stężeniu praktycznie wykluczają obecność zakrzepicy i zatorowości.

Zwiń

Defibrylacja

Sprawdź – KARDIOWERSJA / DEFIBRYLACJA

Zwiń

DES (ang. Drug-Eluting-Stent)

Rodzaj stentu uwalniającego lek. Ponieważ stent jest w naczyniu krwionośnym ciałem obcym, po jakimś czasie wokół niego dochodzi do tworzenia neointimy – tkanki nowotworzonej w wyniku drażnienia ściany naczynia przez ciało obce. Narastająca tkanka stopniowo zawęża światło naczynia (tak zwana restenoza), aż wreszcie doprowadza do całkowitego jego zamknięcia. Aby temu zapobiec, wprowadzono do leczenia stenty uwalniające leki – substancje antyproliferacyjne, które zmniejszają ryzyko ponownego zamknięcia naczynia.

Zwiń

Dławica piersiowa

Choroba wynikająca z niedokrwienia mięśnia sercowego, dotycząca także osób z grupy ryzyka zachorowaniem, u których występuje: nadciśnienie tętnicze, palenie papierosów, cukrzyca, podwyższony cholesterol, obciążenia genetyczne (występowanie choroby u członków rodziny).

Główne objawy to przede wszystkim bóle w klatce piersiowej podczas wykonywania wysiłku (szybkie chodzenie, wchodzenie po schodach), w sytuacjach stresowych, w czasie posiłków, przy zmianie pogody, przy nagłej zmianie temperatury otoczenia. Bóle mają charakter tępy, rozpierający, rozrywający, ściskający, duszący, palący, rwący – jednocześnie stosunkowo łatwo ustępują po przywróceniu normalnych dla pacjenta warunków. Zamiast bólu można również odczuwać duszność, skrócenie oddechu, uczucie ciężaru na klatce piersiowej. Jeżeli bóle są długotrwałe, silne, pojawiają się w stanie spoczynku (bez wysiłku) i w nocy, to jest to bardzo niepokojący sygnał zagrożenia zawałem serca – dlatego nie wolno tych bóli lekceważyć! 

U osób z objawami dławicy piersiowej, w zależności od stopnia jej nasilenia, wskazane są badania: EKG, test wysiłkowy, badanie SPECT lub wysiłkowe badanie ECHO serca, koronarografia, okresowo badany poziom cukru, cholesterolu i trójglicerydów oraz ciśnienie tętnicze krwi.

Sprawdź – CHOROBA NIEDOKRWIENNA SERCA

Zwiń

Dyslipidemia

To zaburzenie gospodarki tłuszczowej organizmu, objawiające się nieprawidłowym stężeniem kilku lub wszystkich lipidów we krwi.

Dyslipidemia jest wynikiem predyspozycji genetycznych, jak i niezdrowego stylu życia: niewłaściwej diety, niskiej aktywności  fizycznej, palenia papierosów. Schorzenie może towarzyszyć również innym chorobom lub może występować pod wpływem stosowania nieodpowiednich leków.

Najważniejsze w zwalczeniu dyslipidemii jest zmiana stylu życia, a następnie właściwie dobrana farmakoterapia. Głównym celem jest obniżenie stężenia cholesterolu całkowitego oraz frakcji LDL, które mają najbardziej niekorzystny wpływ na organizm.

Zwiń

Echo serca

Inaczej: echokardiografia, ultrakardiografia, USG serca, UKG. Jest to nieinwazyjne badanie z zakresu diagnostyki obrazowej, oparte na wykorzystaniu zjawiska odbicia wiązki ultradźwięków (ultrasonografia), od struktur serca i dużych naczyń, z wykorzystaniem ultradźwięków o częstotliwości 1,5–10 MHz. 

Badanie umożliwia dokładną ocenę budowy i pracy serca – nie jest jednak doskonałym narzędziem i nawet prawidłowy wynik nie wyklucza poważnej choroby serca. Badanie jest nieszkodliwe, podobnie jak wszystkie badania ultrasonograficzne, więc nie ma przeciwwskazań do jego wykonywania.

Zwiń

EKG

Inaczej: elektrokardiografia. Jest to nieinwazyjne badanie obrazujące elektryczną aktywność serca. Badanie umożliwia ocenę rytmu serca oraz licznych zaburzeń, nie wykazuje jednak wszystkich nieprawidłowości, dlatego nawet prawidłowy wynik nie wyklucza poważnej choroby serca. W sytuacjach niejasnych należy wykonać dodatkowe badania diagnostyczne, jak test wysiłkowy czy ECHO serca. EKG powinno być wykonywane u wszystkich zdrowych, dorosłych osób przynajmniej raz do roku, a u chorych na serce przy każdej wizycie kontrolnej.

Aby wykonać badanie przykleja się do skóry pacjenta specjalne elektrody a  do kończyn przykłada się specjalne klamry.  Przesyłane sygnały elektryczne są nanoszone na specjalnym kratkowanym papierze w formie wykresu, który następnie interpretuje i ocenia lekarz specjalista.

Zwiń

EKG wysiłkowe

Badanie EKG umożliwiające ocenę wydolności układu krążenia poprzez zmuszenie organizmu do zwiększonej aktywności, przy jednoczesnym monitorowaniu zapisu EKG i kontroli ciśnienia tętniczego krwi. Jest ono pomocne w rozpoznawaniu i ocenie skuteczności leczenia choroby wieńcowej. Badanie jest również wykorzystywane przy rehabilitacji chorych.

Badanie wykonywane jest na bieżni. Pacjenta ma przyczepione do klatki piersiowej elektrody i jest połączony z urządzeniem rejestrującym zapis EKG. Na ramieniu badanego zakładany jest mankiet do pomiaru ciśnienia. W trakcie badania stopniowo zwiększa się kąt nachylenia i prędkość przesuwu bieżni, po której porusza się pacjent. Badanie trwa zwykle od kilku do kilkunastu minut.

Sprawdź – EKG

Zwiń

Embolektomia / Trombektomia

     Są to zabiegi, które polegają na operacyjnym fizycznym usunięciu skrzeplin z tętnic płucnych. Zabieg zalecany jest tylko w przypadkach krytycznych, gdzie zatorowość jest bardzo nasilona i występują przeciwwskazania do klasycznego trombolitycznego. Zabieg zalecany jest tylko w przypadkach rytycznych, gdzie zatorowość jest bardzo nasilona i występują przeciwwskazania do klasycznego trombolitycznego.
Zabieg embolektomii przeprowadza się przy zastosowaniu krążenia pozaustrojowego.Operacje należy wykonywać w trybie doraźnym. W innym przypadku zlepy i uszkodzenia ściany naczyń prowadzą do wtórnej niedrożności zakrzepowej.
Zabieg polega na odsłonięciu tętnicy udowej wspólnej, nacięciu jej i wydobyciu z jej wnętrza materiału zatorowego. Zastosowanie znajduje tutaj cewnik z balonikiem (Fogarty). Zabieg jest wykonywany w ciągu 6,  maksymalnie 8 godzin.

Może wystąpić zespół porewaskularyzacyjny.



Zwiń

Endarterektomia

Zabieg mający na celu usunięcie blaszek miażdżycowych z tętnic szyjnych. Tętnice szyjne doprowadzają krew do mózgu, w przypadku pęknięcia blaszki, może dojść do udaru. Endarterektomię wykonuje się między innymi, kiedy blokada przepływu w tętnicach szyjnych jest poważna, po udarze lub TIA, czyli przejściowym ataku niedokrwiennym mózgu.

Zwiń

Endocarditis

Z łac. endocarditis infectiosa, inaczej: infekcyjne zapalenie wsierdzia, IZW. Jest to choroba rozwijająca się wskutek zakażenia wsierdzia, najczęściej w obrębie zastawek, ale dotyczy także jam serca, dużych naczyń krwionośnych oraz ciał obcych (np. elektrody stymulatora, implantowany kardiowerter-defibrylator, sztuczne zastawki, cewniki donaczyniowe) mających kontakt z krwią i wsierdziem. 

Choroba powoduje niszczenie zajętych struktur układu krążenia, jak również narządów odległych w mechanizmie zatorowości (odrywanie się fragmentów zakażonych tkanek, które płyną z prądem krwi i zatykają tętnicy w innych narządach prowadząc do ich niedokrwienia i zakażenia) oraz zaburzeń układu odpornościowego (prowadzące np. do uszkodzenia nerek). W początkowym etapie infekcyjne zapalenie wsierdzia powoduje niespecyficzne objawy, głównie infekcyjne, co skutkuje często włączeniem leczenia antybiotykami, które zacierają obraz choroby i opóźniają rozpoznanie. Choroba może doprowadzić do bardzo groźnych powikłań, a jej nieleczenie zwykle prowadzi do śmierci.

Infekcyjne zapalenie wsierdzia objawia się stanami podgorączkowymi, gorączką, dreszczami, potami, uczuciem rozbicia, złym samopoczuciem, osłabieniem, utratą apetytu, nudnościami, wymiotami, chudnięciem, różnorodnymi bólami, kaszlem, dusznością, zaburzeniami neurologicznymi, zmianami skórnymi. Jeśli infekcyjne zapalenie wsierdzia dotyczy lewej części serca, przeważają objawy związane z uszkodzeniem zastawki dwudzielnej i/lub aortalnej, niewydolność serca i objawy zatorowości. Prawostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia głównie manifestuje się objawami zapalenia płuc.

Zwiń

Endowaskularna metoda

Jest formą minimalnie inwazyjnej chirurgii opracowanej w celu uzyskania dostępu do wielu obszarów ciała poprzez naczynia krwionośne.

Zwiń

Enzymy zawałowe

Są to enzymy, które powstają w wyniku uszkodzenia komórek mięśniowych serca, takich jak np.: troponina i kinaza kreatyninowa. Pozwalają one orientacyjnie określić wielkość zwału i czas od jego rozpoczęcia. Występowanie enzymów sprawdza się poprzez zbadanie krwi.

Zwiń

Event Holter

Sprawdź – HOLTER EKG

Zwiń

Brak haseł do wyświetlenia.

Brak haseł do wyświetlenia.

HDL Cholesterol

Z ang. High Density Lipoprotein, tzw. Lipoproteina wysokiej gęstości, czyli  frakcja lipoproteiny osocza krwi o wysokiej gęstości. 

HDL, obok lipoproteiny LDL, jest główną lipoproteiną transportującą cholesterol we krwi. W klinicznych oraz epidemiologicznych badaniach naukowych wykazano korelację między stężeniem HDL a zapadalnością na schorzenia układu krążenia. 

Sprawdź – LDL-CHOLESTEROL HIPERLIPIDEMIA.

Zwiń

Hiperglikemia

Zbyt wysoki poziom glukozy (cukru) w organizmie. Do objawów należą: częste oddawanie moczu, nadmierne pragnienie, uczucie suchości w ustach, sucha skóra, chudnięcie, nadmierna senność, nawracające infekcje.

Sprawdź – CUKRZYCA, HIPOGLIKEMIA.

Zwiń

Hiperlipidemia

Hiperlipidemie to schorzenia zaburzonego zawartości różnych tłuszczy w surowicy krwi. Tłuszcze te dzielimy na grupy: cholesterol z podziałem na tzw. „dobry”, czyli HDL-cholesterol , tzw. „zły”, czyli LDL-cholesterol oraz trójglicerydy. Wysoki cholesterol i trójglicerydy są wynikiem przede wszystkim nieprawidłowej diety, małej aktywności fizycznej i siedzącego trybu życia, nadwagi lub otyłości. Wysoki cholesterol może być również skutkiem predyspozycji genetycznych. Wpływu genów na wysoki cholesterol nie należy jednak przeceniać. Rodzinna hiperlipidemia mieszana występuje u 1 na 100 ludzi, rodzinna hipercholesterolemia u 1 na 500. 

Rodzaje hiperlipidemii:

  1. Hipercholesterolemia – wysoki całkowity cholesterol lub LDL- cholesterol.

  2. Hiperlipidemia mieszana – wysoki cholesterol całkowity lub LDL- cholesterol oraz podwyższone trójglicerydy.

  3. Hipertriglicerydemia – podwyższone trójglicerydy.

Poniżej podajemy wartości stężenia we krwi, których cholesterol i trójglicerydy nie powinny przekraczać wg zaleceń Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego z 2003r:

Dla ludzi zdrowych i chorych umiarkowanego ryzyka - SCORE<5%:

Normy dla stężenia cholesterolu całkowitego (TC – ang. total cholesterol) we krwi:

  • Norma: < 200 mg/dl (< 5,2 mmol/l), 
  • Poziom podwyższony: 200–250 mg/dl (5,1–6,5 mmol/l),
  • Poziom znacznie podwyższony: > 250 mg/dl (>6,5 mmol/l).

Normy dla stężenia „dobrego " HDL-cholesterolu (wyższe wartości stanowią lepszy wynik): -

  • Norma u mężczyzn: 35–70 mg/dl (0,9–1,8 mmol/l),
  • Norma u kobiet: 40–80 mg/dl (1,0–2,1 mmol/l),

Normy dla stężenia „złego " LDL-cholesterolu (niższe wartości stanowią lepszy wynik):

  • Norma: < 135 mg/dl (< 3,5 mmol/l),
  • Poziom podwyższony: 135–155 mg/dl (3,5–4,0 mmol/l),
  • Poziom znacznie podwyższony: > 155 mg/dl (> 4,0 mmol/l).

Wysokie stężenie cholesterolu, choć bezbolesne, powoduje przyspieszony rozwój miażdżycy, choroby niedokrwiennej serca, udary mózgu, które mogą prowadzić do znacznego upośledzenia sprawności, konieczności ograniczenia swojej aktywności, a nawet przedwczesnej śmierci (najczęściej w wyniku zawału serca). W wielu przypadkach można jednak temu zapobiec poprzez wczesne rozpoznanie  hiperlipidemii i podjęcie właściwego leczenie, wreszcie przez zmianę diety oraz stylu życia.

Sprawdź – DYSLIPIDEMIA.

Zwiń

Hipoglikemia

Stan, w którym ilość glukozy (cukru) we krwi (poza żyłą wrotną) spada poniżej 55 mg/dl (3,0 mmol/l). Pierwsze objawy rozpoczynają się zazwyczaj przy stężeniu poniżej 50 mg/dl (2,8 mmol/l), a u cukrzyków nawet przy wyższych wartościach. Pełnoobjawowa hipoglikemia występuje zwykle przy stężeniu poniżej 40 mg/dl (2,2 mmol/l). Hipoglikemia może być przyczyną śmierci.

Sprawdź – HIPERGLIKEMIA, CUKRZYCA.

Zwiń

Hipotensja

Inaczej: hipotonia, niedociśnienie. Niskie ciśnienie tętnicze krwi (hipotonia, niedociśnienie) stwierdzamy gdy ciśnienie skurczowe jest mniejsze niż 100mmHg u kobiet, a 110mmHg u mężczyzn – lub poniżej 60 mmHg ciśnienia rozkurczowego. Problem dotyczy około 15% społeczeństwa.

Pierwotne niskie ciśnienie ma nieznaną przyczynę, występuje głównie u ludzi młodych, szczupłych, częściej kobiet, zwłaszcza drobnej budowy (niska waga). Pierwotne niskie ciśnienie częściej dotyczy osób prowadzących siedzący tryb życia – to właśnie zbyt niska aktywność fizyczna jest uważana za główną przyczynę. Inne czynniki mogące mieć wpływ: zmniejszone przyjmowanie płynów, rozregulowany nerwowy system autonomiczny, czy nieprawidłowe działanie receptorów ciśnienia.

Wielu ludzi dobrze toleruje niskie ciśnienie. Problem pojawia się, gdy w sposób długotrwały wywołuje uciążliwe objawy, typu: osłabienie, zmęczenie, senność, brak energii życiowej, niemożność wykonywania długotrwałego wysiłku, bóle i zawroty głowy, kołatania serca, szumy uszne, zaburzenia widzenia i ziębnięcie, zwłaszcza kończyn, depresja, osłabiona koncentracja i refleks, zaburzenia pamięci. 

Aby zdiagnozować hipotonię wystarczy kilkakrotnie zmierzyć ciśnienie tętnicze krwi oraz wykonać próbę ortostatyczną – pomiar ciśnienia i tętna w pozycji leżącej, następnie po 1 minucie od przyjęcia pozycji stojącej. Dla uwiarygodnienia diagnozy można jeszcze wykonać holter ciśnieniowy. W przypadku występowania omdleń, pomocny może być tilt test. Zadaniem lekarza rodzinnego jest ocena na podstawie wywiadu i badania czy jest to niedociśnienie pierwotne, czy wtórne niskie ciśnienie, które wymaga dalszej diagnostyki u odpowiednich specjalistów.

Zwiń

Hipotonia

Sprawdź – HIPOTENSJA.

Zwiń

Holter EKG

Holter EKG to podstawowe urządzenie służące diagnostyce zaburzeń rytmu serca. Aparat rejestruje pracę serca (EKG) w sposób ciągły, przez 24 godziny na dobę, sporadycznie dłuższej. Badanie w praktyce, dla pacjenta nie jest szczególnie uciążliwe, wymaga przez określony czas noszenia na pasku miniaturowego aparatu EKG, podłączonego przewodami do samoprzylepnych elektrod przytwierdzonych do klatki piersiowej. Uzyskany zapis jest szczegółowo weryfikowany przez lekarza specjalistę (internista lub kardiolog), wspomaganego nieobligatoryjnie komputerową analizą. Nazwa urządzenia pochodzi od nazwiska wynalazcy, Normana Holtera, amerykańskiego biofizyka.

Badanie umożliwia ocenę rytmu serca oraz licznych zaburzeń, które pojawiają się rzadko i trwają na tyle krótko, że nie udaje się ich ocenić przy pomocy standardowego zapisu EKG. Jednocześnie Holter EKG nie wykazuje wszystkich nieprawidłowości i nawet osoba z prawidłowym wynikiem tego badania może cierpieć na poważną chorobę serca.

Holter EKG z uwagi na sposób zapisu i funkcje, ma również inne odmiany:

  • Event Holter – urządzenie wykorzystywane przez pacjenta przez dłuższy czas, uruchamiane przez niego samodzielnie w czasie dolegliwości. Zapis w pamięci urządzenia następuje po naciśnięciu przycisku. Po dokonaniu zapisu, w wyznaczonym terminie, należy zgłosić się do lekarza w celu odczytu.
  • ILR – z ang. implantable loop recoder. To małe urządzenia wszczepiane pod skórę klatki piersiowej, zapisujące pracę serca i niewymagające obsługi ze strony pacjenta.
  • Tele-EKG – to miniaturowe aparaty EKG podłączane samodzielnie przez pacjenta w czasie występowania dolegliwości. Zapis jest transmitowany w czasie rzeczywistym do placówki, w której lekarz dokonuje oceny zapisu i w razie czego podejmuje interwencję przykładowo przez wezwanie karetki pogotowia do pacjenta.
  • urządzenia wszczepialne, typu kardiowerter-defibrylator lub rozrusznik serca – wszczepialne urządzenie medyczne, monitorujące pracę serca, zdolne do  przerwania potencjalnie groźnej dla życia arytmii i przywrócenia prawidłowego rytmu zatokowego serca. Wszczepienia dokonuje się u chorych, u których pomimo leczenia farmakologicznego istnieje duże ryzyko wystąpienia groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca, mogących doprowadzić do nagłego zatrzymania krążenia i śmierci sercowej. Z urządzeń tego typu jest możliwe uzyskanie zapisu holterowskiego.

Zwiń

Holter RR

       Jest to urządzenie stosowane do pomiaru ciśnienia w okresie całej doby. Urządzenie automatycznie przez całą dobę monitoruje ciśnienie. Monitoring stosowany jest poza środowiskiem medycznym, co umożliwia eliminację związanego z tym sttresu.Na badanie należy zgłosić się w luźnym ubraniu aby pod nim mógł zmieścić się mankiet oraz aparat zapisujący pomiary ciśnienia.Urządzenie zakładane jest pacjentowi na równe 24 godziny. W ciągu tego czasu dokonuje rejestracji ciśnienia tętniczego.W ciągu dnia pomiary dokonywane są co 15 minut,  natomiast w nocy co 30 min. Po upływie 24 godzin urządzenie jest zdejmowane oraz podłączane do komputera w celu uzyskania wyników.
Po upływie doby pacjent zgłasza się z urządzeniem do swojego lekarza w celu analizy wyników.

Zwiń

Igła

Igły stosowane w medycynie są zazwyczaj metalowe, wykonane z długiej, cienkiej rurki zaostrzonej na jednym końcu w celu przebicia skóry, służą przede wszystkim do wykonywania wstrzyknięć leków i płynów lub do pobierania materiałów do badań.

Zwiń

ILR

Sprawdź – HOLTER EKG

Zwiń

Infekcyjne zapalenie wsierdzia

Sprawdź – ENDOCARDITIS 

Zwiń

INR (ang. International Normalized Ratio)

Z ang. International Normalized Ratio. Znormalizowany współczynnik badania układu krzepnięcia, na podstawie którego wyznacza się dawkę leku przeciwzakrzepowego. 

Leczenie przeciwkrzepliwe dokonuje się pochodnymi acenokumarolu i jest nieodzowne w wielu sytuacjach klinicznych. W przypadku kardiologii stosuje się je u chorych z wszczepionymi protezami zastawek serca, z utrwalonym lub nawracającym migotaniem przedsionków, zakrzepicą żył głębokich, kardiomiopatią, u pacjentów przygotowywanych do kardiowersji oraz w wielu innych przypadkach. 

Głównym celem leczenia jest powstrzymywanie powstawania zakrzepów krwi w żyłach, tętnicach, sercu i na protezach oraz wspomaganie rozpuszczania już powstałych. Mechanizm działania polega na blokowaniu działania witaminy K, przez co zmniejsza się produkcję białek w wątrobie, które są odpowiedzialne za proces krzepnięcia krwi.

Leczenie jest bardzo proste i skuteczne, często jednak nieodzowne do końca życia (np. u osób z protezami zastawek serca). Dawkę acenokumarolu lekarz dobiera indywidualnie dla każdego chorego i może się ona wahać od 1 do 8 mg na dobę. Zbyt małe dawki nie zabezpieczą przed powstaniem zakrzepów, a przedawkowanie grozi krwawieniem, które może być zagrażające życiu. Kontrola leczenia polega na okresowym (np. raz w miesiącu) oznaczaniu we krwi tzw. wskaźnika protrombinowego oraz INR.

Zwiń

Insulina

Jest to anaboliczny hormon peptydowy o działaniu ogólnoustrojowym, odgrywający zasadniczą rolę przede wszystkim w metabolizmie węglowodanów, lecz także białek i tłuszczów. Hormon ten jest wytwarzany przez trzustkę, w tzw.  wysepkach Langerhansa.

Najważniejszym bodźcem do produkcji insuliny przez organizm jest zwiększone stężenia glukozy we krwi występujące bezpośrednio po posiłku. Hormon ten pozwala na zwiększony  transport glukozy do wnętrza komórek, co obniża poziom glukozy we krwi.

Niedobór insuliny skutkuje wystąpieniem zaburzeń w gospodarce węglowodanowo-lipidowej, przede wszystkim zaś cukrzycy. Jest podawana w celach leczniczych dla uzupełnienia tych niedoborów.

Sprawdź – CUKRZYCA 

Zwiń

Brak haseł do wyświetlenia.

Kaniula dożylna

Kaniula dożylna obwodowa (zwykle nazywana wenflonem) - plastikowa rurka umieszczana tymczasowo w żyle, wraz z zewnętrzną częścią pozwalającą na przyłączenie strzykawki lub kroplówki. Niektóre kaniule uwalniają antykoagulant zapobiegający powstawaniu skrzepu w świetle rurki. Wprowadzana do żyły przy pomocy stalowej igły. Dzięki kaniuli pacjent może otrzymywać dożylnie lekarstwa bez konieczności każdorazowego wykonywania nowego wkłucia. Pojedynczy wenflon powinien być zmieniony na nowy po 72 godzinach. Często jednak wymagane jest wcześniejsze jego usunięcie ze względu na ryzyko powstania infekcji, stanu zapalnego żyły oraz zaczopowania światła wenflonu przez skrzep. Przy trudnościach z założeniem wenflonu i dobrym stanie poprzedniego wkłucia, wenflon może pozostać w żyle tak długo jak długo będzie drożny i nie rozwinie się stan zapalny. Wkłucie należy zawsze przepłukiwać solą fizjologiczną (0,9% NaCl) przed podaniem i po podaniu leku.

Zwiń

Kardiomiopatia

Grupa chorób mięśnia sercowego powodowanych różnorodnymi przyczynami, prowadzących do nieprawidłowego działania serca. Zajęciu mięśnia sercowego mogą towarzyszyć nieprawidłowości budowy i czynności osierdzia, wsierdzia oraz innych narządów. Kardiomiopatia poza przyczynami genetycznymi może powstać również na skutek infekcji, czynników toksycznych (alkohol, leki, toksyny), zaburzeń hormonalnych, niedoborów i nadmiaru pewnych substancji, na skutek chorób nowotworowych i reumatycznych, itp

Kardiomiopatia to bardzo złożony problem wymagający szczegółowej diagnostyki i często skomplikowanego leczenia. Każdy chory powinien pozostawać pod opieką kardiologa, najlepiej w ośrodku klinicznym. Kardiomiopatia o podłożu genetycznym wiąże się z ryzykiem przekazania jej potomstwu, stąd istotne jest poradnictwo w tym zakresie. Kardiomiopatia w zasadzie wyklucza uprawianie sportów wysiłkowych ze względu na ryzyko śmiertelnej arytmii wywołanej wysiłkiem.

Zwiń

Kardiowersja / Defibrylacja

Kardiowersja elektryczna to prosty i bezpieczny zabieg przywracający prawidłowy rytm zatokowy serca przy pomocy impulsu elektrycznego o niskim napięciu. Zabieg wykonuje się w trybie planowym u osób cierpiących na migotanie i trzepotanie przedsionków oraz w trybie nagłym przy występowaniu napadowych częstoskurczy komorowych i nadkomorowych, u osób niereagujących na leczenie farmakologiczne. Zabieg polega na wyzwoleniu impulsu elektrycznego zsynchronizowanego z wewnętrzną aktywnością – przy pomocy elektrod przyłożonych do klatki piersiowej.

Defibrylacja z kolei jest prostym zabiegiem reanimacyjnym, ratującym życie w nagłych przypadkach. Ma zastosowanie w migotaniu komór, które nie leczone prawie zawsze prowadzi do śmierci. Różnica między kardiowersją a defibrylacją polega na braku synchronizacji z zapisem EKG – sprzęt używany jest taki sam.

Zwiń

Kardiowerter-Defibrylator

Jest niewielkim urządzeniem elektronicznym wszczepianym pacjentowi w celu rozpoznawania groźnych dla życia arytmii serca i wykonywania odpowiedniej interwencji elektrycznej w celu przerwania zaburzenia (stymulacja antyarytmiczna, kardiowersja, defibrylacja). Urządzenie łączy się z sercem za pomocą przewodu / elektrody, którą wprowadza się do serca przez żyłę. Kardiowerter-defibrylator zasilany jest przez wewnętrzną baterię, której trwałość zależy od liczby i rodzaju interwencji.

Istnieje wiele typów tego urządzenia. Są one dostosowane do różnych potrzeb, zależnie od rodzaju schorzenia. Urządzenie wszczepia się chorym, u których wystąpiły lub mogą wystąpić groźne dla życia zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz komorowy, migotanie komór) – gdy nie ma innej metody ich leczenia.

Najlepiej jeśli arytmię uda się przerwać stymulacją antyarytmiczną, której chory nie czuje i zużywa mało energii. Kardiowersja i defibrylacja są skuteczniejsze, ale zużywają dużo energii, impuls o wysokiej energii jest odczuwany przez chorego dość nieprzyjemnie.

Kardiowerter - defibrylator - kwalifikacja do zabiegu wszczepienia

  • Do tego zabiegu powinien pacjenta zakwalifikować lekarz kardiolog.
  • W trakcie kwaifikacji wykonuje się część z następujących badań: ECHO serca, badanie elektrofizjologiczne, koronarografię, EKG, EKG metodą Holtera, a czasami test wysiłkowy w celu wywołania arytmii i inne.

Kardiowerter - defibrylator - przygotowanie do planowego zabiegu wszczepienia

  • Warto poddać się szczepieniu przeciwko WZW B (żółtaczka zakaźna). W przypadku zaistnienia konieczności pilnego wszczepienia kardiowertera - defibrylatora nie będzie już czasu na zaszczepienie.
  • Należy oznaczyć grupę krwi i wykonać podstawowe badania: morfologię krwi, badanie ogólne moczu, RTG klatki piersiowej.
  • Zwykle wskazane jest odstawienie leków przeciwkrzepliwych, choć nie w każdym ośrodku.
  • Do tego zabiegu chory jest przygotowywany w szpitalu, czas oczekiwania zależy od ośrodka i wynosi nawet do kilku tygodni.

Kardiowerter - defibrylator - przebieg zabiegu wszczepienia

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym na sali zabiegowej pod kontrolą prześwietlenia RTG. Rozpoczyna się przecięciem skóry klatki piersiowej (najczęściej po stronie lewej). Następnie wytwarza się pod skórą “kieszonkę”, w której znajdzie się kardiowerter - defibrylator. Kolejnym etapem jest umocowanie elektrod/y w sercu, którą następnie łączy się z urządzeniem. Dla wyjaśnienia – elektrodę wprowadza się przez żyłę podobojczykową (trzeba ją nakłuć igłą), nie wymaga to otwierania samej klatki piersiowej i rozległego zabiegu kardiochirurgicznego. Po właściwym zaprogramowaniu i sprawdzeniu układu zaszywa się go pod skórą. Zabieg może trwać o 30 minut nawet do kilku godzin. Po wszczepieniu kardiowertera - defibrylatora pacjent może chodzić i jeść po czasie, w którym przestaną działać środki znieczulające.

Kardiowerter - defibrylator - powikłania zabiegu wszczepienia

Jest to zabieg, obarczony stosunkowo małym ryzykiem. Oczywiście mogą wystąpić powikłania takie jak: krwawienie, czy odma opłucnowa (“spadnięcie” płuca), ale łatwo poddają się leczeniu. Poważne powikłania zdarzają się rzadko: zakażenie rany operacyjnej i układu wewnątrzżylnego, przebicie serca i zgon

Kardiowerter - defibrylator - kontrola po zabiegu wszczepienia

  • Wieczorem lub na drugi dzień po zabiegu z reguły wykonuje się RTG klatki piersiowej.
  • Zdjęcie szwów następuje po około 7 dniach. · Przed wypisem ze szpitala (kilka do 7-8 dni) kardiowerter - defibrylator jest sprawdzany na sali zabiegowej (w znieczuleniu ogólnym) pod kątem poprawności i skuteczności działania.
  • Każdy chory z kardiowerterem - defibrylatorem powinien pozostawać pod specjalistyczną kontrolą kardiologiczną, aby wychwycić ewentualne niewłaściwe działanie urządzenia oraz wyczerpywanie się baterii. Wówczas wszczepia się nowy kardiowerter - defibrylator w miejsce zużytego.
  • Jeśli chory odczuje zadziałanie urządzenia, powinien natychmiast zgłosić się do lekarza, aby sprawdzić w pamięci urządzenia czy impuls był wyzwolony prawidłowo i jaka arytmia wystąpiła.
  • Wizyta kontrolna polega na rozmowie z lekarzem i wykonaniu EKG oraz kontroli działania kardiowertera - defibrylatora specjalnym urządzeniem radiowym przykładanym do skóry nad urządzeniem (programator).

Kardiowerter - defibrylator - co robić gdy...

  • dolegliwości pojawią się ponownie po wszczepieniu urządzenia? Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, gdyż istnieje podejrzenie niewłaściwego działania lub uszkodzenia kardiowertera - defibrylatora.
  • pojawiają się: gorączka, dreszcze, zaczerwienienie i bolesność w okolicy urządzenia? Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, gdyż istnieje podejrzenie wystąpienia bakteryjnego zakażenia tej okolicy. 
  • chcemy wyjechać na wycieczkę, wczasy? Warto zapytać lekarza czy nie jest to zbyt ryzykowne. Na pewno trzeba zaopatrzyć się w zapas leków. Należy też sprawdzić czy istnieje możliwość otrzymania pomocy lekarskiej w miejscu, do którego się udajemy. Warto mieć przy sobie telefon komórkowy.

Kardiowerter - defibrylator - o co pytać lekarza?

  • O stan zaawansowania choroby. Należy wiedzieć jak duży wysiłek fizyczny oraz jaką pracę (prowadzenie samochodu, obsługa maszyn) można wykonywać w miarę bezpiecznie.
  • O ewentualne badania dodatkowe: EKG, echokardiografię, EKG metodą Holtera.
  • O ewentualne działania uboczne przepisywanych leków. Każdy lek może wywoływać różne uboczne działania. Należy poinformować lekarza o wszystkich swoich chorobach i dolegliwościach choćby wydawały się bez związku z chorobą serca. Przyjmowane leki mogą pogorszyć te stany.
  • O poziom cholesterolu, cukru oraz wartości ciśnienia tętniczego krwi. Są to czynniki ryzyka wymagające leczenia w razie podwyższonych wartości.
  • O dietę. Bardzo ważne jest prawidłowe odżywianie się w celu utrzymania prawidłowych wartości cholesterolu, cukru, ciśnienia tętniczego krwi.
  • O ewentualne leczenie uzależnienia od nikotyny. Dostępne są obecnie leki wspomagające rzucanie palenia.

Kardiowerter - defibrylator - co trzeba wiedzieć?

  • Należy unikać silnych pól magnetycznych i elektrycznych. Nie należy manipulować urządzeniami elektrycznymi, zwłaszcza radiowymi, w pobliżu kardiowertera - defibrylatora. Pewne zabiegi medyczne mogą uszkodzić to urządzenie. Zaliczamy do nich radioterapię, rezonans magnetyczny, niewłaściwie wykonaną kardiowersję elektryczną lub defibrylację.
  • Należy dbać o właściwy poziom elektrolitów, zwłaszcza potasu i magnezu - obniżenie ich poziomu ułatwia wystąpienie arytmii.
  • Obecnie szczepienie przeciwko WZW B (żółtaczka zakaźna) przed zabiegami nie jest finansowane przez NFZ. Warto się jednak szczepić na własny koszt, nawet jeśli się nie choruje. Daje to zabezpieczenie w przypadku niespodziewanego zabiegu bądź badania inwazyjnego. Nie trzeba wtedy czekać wymaganych sześciu tygodni na skuteczność szczepienia.
  • Należy dostosować wysiłek fizyczny do swoich możliwości. Jego rodzaj i intensywność należy ustalić z lekarzem.
  • “Twoje życie w twoich rękach” Lekarze wykonają zabieg, przepiszą leki i doradzą, ale tylko od współpracy chorego zależy powodzenie leczenia. Jeśli nie zaprzestanie on palenia papierosów, nadużywania alkoholu, nie zastosuje właściwej diety, nie podejmie odchudzania, nie będzie przyjmował właściwych leków i opuszczał wizyty kontrolne, to prawdopodobnie efekty leczenia będą kiepskie!

Zwiń

Kontrast

Lek podawany w celu uwidocznienia poprzez zacieniowanie struktur i narządów zazwyczaj niewidocznych w RTG. Podaje się go przez cewnik bezpośrednio do badanego obszaru lub dożylnie (np. przy tomografii komputerowej). Przed podaniem kontrastu należy skontrolować wydolność nerek (badanie poziomu kreatyniny). 

Kontrast jest roztworem bezpiecznym dla organizmu, jednak nie w pełni obojętnym. Może wywoływać uczulenia, zaburzenia czynności nerek i mózgu.

Zwiń

Koronarografia

Koronarografia Co to jest? Koronarografia jest to zabieg diagnostyczny, czyli badanie, które ma pokazać, jak wyglądają tętnice wieńcowe. Tętnice wieńcowe są to dość cienkie (mają zazwyczaj do 3-4mm średnicy) naczynia krwionośne, którymi krew (a wraz z nią tlen i inne składniki odżywcze) z aorty dostarczana jest do pracującego mięśnia sercowego. Badanie polega na wstrzyknięciu do naczyń wieńcowych tzw. kontrastu, czyli takiego specjalnego płynu, który w promieniach rentgenowskich przybiera na monitorze kolor ciemny i dzięki temu po wypełnieniu naczynia, pokazuje jego kształt. Najczęściej w czasie jednego badania wykonujemy kilka wstrzyknięć po 5-10 mililitrów kontrastu. Aby wstrzyknąć kontrast do tętnicy wieńcowej potrzebny jest tzw. cewnik czyli specjalny wężyk, który wprowadzamy do jednej z tętnic (najczęściej przy nadgarstku lub w pachwinie), a następnie wsuwamy aż do okolicy serca. Końcówka cewnika jest specjalnie ukształtowana, aby mogła trafić do lewej lub prawej tętnicy wieńcowej. Gdzie będzie zrobione nakłucie? Najczęściej cewniki wprowadzamy albo do tzw. tętnicy promieniowej, częściej prawej, przy nadgarstku od strony kciuka, albo do tętnicy udowej w pachwinie, najczęściej prawej. Tętnica promieniowa jest cienka (zwykle 2-3mm średnicy) i lubi się silnie kurczyć przy podrażnieniu, dlatego czasem nie udaje się wprowadzić do niej cewnika. Wtedy można próbować z drugiej ręki lub nakłuwa się tętnicę udową (w pachwinie, zwykle prawej). Gdy i to nakłucie jest niemożliwe, można cewniki wprowadzić do tętnicy ramiennej – w łokciu. Jak się przygotować? Należy być na czczo co najmniej 4 godziny przed zabiegiem, czyli jeśli zabieg ma być przed południem, tego dnia nie należy spożywać posiłków. Można i trzeba nawet pić wodę przed zabiegiem, chyba że lekarz zaleci ograniczenia w spożywaniu płynów. Dobrze jest dzień przed zabiegiem wygolić obie pachwiny (nawet jeśli zabieg jest planowany z nakłucia przy nadgarstku, trzeba przygotować także miejsce do nakłucia w obu pachwinach). Przy przyjęciu będzie pobrana krew do badań i zostanie wykonane EKG oraz założone zostanie wkłucie do żyły. Czasem przed zabiegiem zostaną wykonane jeszcze inne badania, np. USG serca. Protezy zębowe łatwo usuwalne dla bezpieczeństwa należy wyjąć przed zabiegiem. Jak długo będzie trwał zabieg? Koronarografia trwa zwykle 15-30min, ale czasem dłużej. Zależy to od trudności zabiegu. U pacjentów, którzy są już po operacjach wszczepienia bypassów, zabiegi również zwykle trwają dłużej, ponieważ oprócz prawej i lewej tętnicy wieńcowej trzeba zbadać również bypassy. Czy będzie bolało? W trakcie zabiegów nie stosujemy narkozy, nie ma takiej potrzeby. Zabieg zaczynamy od znieczulenia skóry i tkanki podskórnej przez wstrzyknięcie cienką igłą środka znieczulającego miejscowo – w okolicę nadgarstka lub pachwinową. Często jest to jedyny ból odczuwany przez pacjenta. Czasem usuwanie wkłucia z tętnicy promieniowej (w więc z okolicy nadgarstka) odczuwane jest nieprzyjemnie, ale trwa to zwykle tylko chwilę. Co będzie się działo po zabiegu? Po zabiegu z wkłuciem do tętnicy promieniowej (przy nadgarstku) pacjent jest odwożony na salę na wózku w pozycji siedzącej. W miejscu wkłucia założony jest specjalny opatrunek uciskowy, który jest zdejmowany zwykle po 2 godzinach. Zaleca się nie wstawać, ale można siedzieć, przez godzinę, potem można swobodnie chodzić. Po koronarografii z wkłuciem do tętnicy udowej konieczne jest leżenie 6 godzin z opatrunkiem uciskowym. Po badaniu wskazane jest picie wody, ok. 1 litra – powoli, natomiast jeść można ok. godzinę po zabiegu. Czy są możliwe powikłania? Koronarografia to zabieg inwazyjny, czyli taki, podczas którego należy dostać się do wnętrza naczyń krwionośnych, co rodzi pewne ryzyko. Pomimo to powikłania występują bardzo rzadko. Najpoważniejsze, czyli zgon, zawał lub udar mózgu w przypadku koronarografii są wyjątkowo rzadkie (ok. 1 na 1000-2000 badań). W razie dostępu w okolicy pachwinowej – mogą wystąpić krwawienia z miejsca wkłucia, czasem wymagające specjalnego leczenia (w przypadku samej koronarografii w ok. 1 przypadku na 100 badań). Wkłucie przy nadgarstku może czasem powodować dyskomfort lub ból w trakcie zabiegu lub przy usuwaniu wkłucia, ale poważne krwawienia praktycznie nie występują. Inne dość rzadkie powikłania obu rodzajów zabiegów to uszkodzenie nerek przez kontrast, reakcja uczuleniowa na kontrast, zaburzenia rytmu serca, nasilenie objawów niewydolności serca (zwłaszcza jeśli konieczne jest długie leżenie po zabiegu). Co dalej po koronarografii? Koronarografia pokazuje, czy w naczyniach wieńcowych są obecne przewężenia. Najlepiej, jeśli ich nie ma. Wtedy gratulujemy pacjentowi takiego wyniku. Jeżeli badanie potwierdza istnienie przewężeń, na tej podstawie można zaplanować dalsze leczenie: zabiegowe lub niezabiegowe tzw. zachowawcze. Dysponujemy dwoma rodzajami leczenia zabiegowego: angioplastyką, którą wykonują kardiolodzy oraz wszczepieniem bypassów, wykonywanym przez kardiochirurgów. To, którą możliwość proponujemy pacjentowi, zależy od ilości, kształtu i miejsca przewężeń, a także od wieku pacjenta i ewentualnych innych chorób. W niektórych przypadkach, gdy podczas koronarografii stwierdza się niewątpliwie ciasne zwężenie w tętnicy wieńcowej, a ewentualny zabieg angioplastyki jest obciążony tylko niewielkim ryzykiem – taką angioplastykę proponuje się pacjentowi bezpośrednio, od razu po koronarografii. Podobna zasada obowiązuje w przypadku tzw. ostrego zespołu wieńcowego, kiedy zwlekanie z przeprowadzeniem angioplastyki mogłoby być niekorzystne dla zdrowia lub nawet groźne dla życia. W innych przypadkach kończymy koronarografię, usuwamy wkłucie do tętnicy i jeżeli w naczyniach są przewężenia – dalsze decyzje podejmujemy później. 

Zwiń

Koronaroplastyka

Sprawdź – ANGIOPLASTYKA WIEŃCOWA

Zwiń

LDL - Cholesterol

Z ang. Low Density Lipoprotein, tzw. lipoproteina niskiej gęstości . Jest głównym transporterem cholesterolu z wątroby do innych narządów (przede wszystkim nerek, mięśni i kory nadnerczy). W LDL zawarta jest większość cholesterolu w osoczu krwi.

Sprawdź – HDL-CHOLESTEROL, HIPERLIPIDEMIA.

Zwiń

Leki antyagregacyjne

inaczej leki przeciwpłytkowe. Działając poprzez blokowanie funkcji płytek krwi zmniejszają jej krzepliwość. Do leków przeciwpłytkowych należą np.: kwas acetylosalicylowy, klopidogrel.

Zwiń

Leki przeciwpłytkowe

Sprawdź – LEKI ANTYAGREGACYJNE

Zwiń

Leki przeciwzakrzepowe

Sprawdź – ANTYKOAGULANTY

Zwiń

Lipidogram

badanie krwi pozwalające określić stężenie poszczególnych lipidów: cholesterolu całkowitego, jego frakcji LDL i HDL oraz triglicerydów.

Zwiń

Lipidy

tłuszcze występujące w organizmie człowieka. Zaliczamy do nich cholesterol i triglicerydy.

Zwiń

Miażdżyca

     Jest to choroba która powoduje znużenie, ból nóg, kłopoty z koncentracją oraz pamięcią. Nieleczona może prowadzić do zawału serca, udaru mózgu, a także amputacji nogi.

     W przypadku gdy miażdzyca jest w lekkim stadium rozwoju, najlepiej jest dbać o poziom cholesterolu we krwi. Obniżyć jego poziom do 4,0 mmol/l. Warto zatem stosować dietę. Ograniczyć palenie oraz prowadzić  zdrowy tryb życia.

     W przypadku gdy choroba jest w zaawansowanej fazie, wymagana jest interwencja chirurgiczna. Pierwszy możliwy zabieg, polega na nacięciu naczyń krwionośnych oraz usunięciu całkowicie z jego ścian blaszek miażdzycowych. Można także spotkać się z alternatywnym zabiegiem – angioplastyką. Polega on na delikatnym rozszczepieniu ścian naczynia krwionośnego i spłaszczeniu blaszki miażdzycowej tak, by umożliwić swobodny przepływ krwi w tętnicy.

    Warto prowadzić zdrowy tryb życia aby nie dopuścić do nawrotu choroby.

Zwiń

Migotanie komór

Jest to nic innego jak szybka i nieskoordynowana praca serca. Najcięższa forma arytmii, która może doprowadzić do zatrzymania krążenia.Migotanie komór może objawiać się utratą przytomnośći i utratą oddechu. Pomoc powinna zostać udzielona natychmiast w warunkach szpitalnych przez osoby wykwalifikowane.Po rozpoznaniu migotania komór, lekarz natychmiast powinien rozpocząć defibrylację i resustytację krążeniowo-oddechową.Pacjent powinien być pod stałym nadzorem.U osób ze zwiększonym ryzykiem migotania komór, zaleca się wszczepienie kardiowertera-defibrylatora.

Zwiń

Migotanie Przedsionków

Przedsionki serca są stale pobudzane, nie są w stanie wykonać normalnych skurczów. Krew nie może przepływać swobodnie, zalega w niekorzystnych miejscach. Może dochodzić do powstania skrzeplin.
Migotanie przedsionków rozpoznawane jest za pomocą obserwowania objawów, osłuchiwania serca oraz dzięki badaniu EKG. Jest to najpopularniejsze zaburzenie pracy serca.Leczenie przede wszystkim powinno polegać na zlikwidowaniu przyczyn tego stanu. Podawanie leków na wydolność krążenia.Leczenie niedokrwienia mięśnia sercowego.Jeśli napad migotania nie trwa zbyt długo, istnieje spora szansa na natychmiastowe przywrócenie poprawnego działania serca.Czasami u niektórych pacjentów nie da się przywrócić prawidłowego funkcjonowania serca, wtedy mówimy o utrwalonym migotaniu. Tych pacjentów czeka leczenie przeciwkrzepliwe.

Zwiń

Morfologia krwi

OPIS BADANIA :

Jest to jedno z najpopularniejszych badań krwi zlecanych w Polsce. Badanie to jest w stanie odzwierciedlić niemal cały stan zdrowia organizmu.Wykazuje nam stężenie hemoglobin, liczbę ciałek czerwonych i białych, ale także ich własności oraz proporcje między nimi.

PRZYGOTOWANIE DO BADANIA :

Badanie wykonuje się w warunkach sterylnych, najlepiej w szpitalu. Do badania należy podejść na czczo, najlepiej w godzinach porannych.

PRZEBIEG BADANIA :

Pobrana próbka krwi badana jest przez specjalistyczne komputery, dzięki którym wyniki są niezwykle precyzyjne.


PO BADANIU :

Wyniki należy odebrać u swojego lekarza oraz w ramach możliwości omówić je z nim.

Zwiń

Nadciśnienie tętnicze

Jest to stan długotrwały, w którym wartości ciśnienia tętniczego utrzymują się na wysokim poziomie. Najlepiej wykonać kilka pomiarów ciśnienia u lekarza aby następnie wyciągnąć średni wynik z badań. Przed pomiarem lepiej jest odpocząć co najmniej 5 minut. Nie podchodzić do badania po intensywnym wysiłku. UWAGA! Nie jedz, nie pij oraz nie pal na 30 minut przed zabiegiem.omiar ciśnienia powinien być wykonany na siedząco lub leżąco. Mankiet aparatu powinien znajdować się na wysokości serca. Dwa pomiary oddzielone przerwą 1-2 minutową.Osoba ze zdiagnozowanym nadciśnieniem tętniczym powinna zacząć uprawiać zdrowy tryb życia.

Zwiń

Nadwaga

Nadmiar tkanki tłuszczowej w organiźmie. Określenia nadwaga używa się w przypadku, gdy masa ciała jest większa od normy o 15-20%. Każdy z nas może sprawdzić czy mamy prawidłową wagę. Wystarczy wykonać test BMI ( Body Mass Index).Zaleca się prowadzenie zdrowego trybu życia.

Zwiń

Niedociśnienie

Inną nazwą tej przypadłości jest hipotonia. O niskim ciśnieniu krwi możemy mówić gdy wyniki są poniżej 100 / 60 mmHg. Przeważnie niedociśnienie tętnicze nie koliduje z prowadzeniem normalnego trybu życia, jednak niektóre dzieci nie najlepiej znoszą niskie ciśnienie.Dzieci, które nie najlepiej znoszą niskie ciśnienie powinny zostać zbadane przez lekarza. Specjalista może zalecić badanie fizykalne, ktore doprowadzi do rozpoznania choroby.Może być leczone zarówno farmakologicznie jak i zwalczane niefarmakologicznymi sposobami.

Niefarmakologiczne leczenie sprowadzamy do takich porad jak:

  • - jeść mniej, ale częściej,
  • - kąpiele naprzemiennie, zimne i ciepłe,
  • - zaleca się sporo ruchu,
  • - masaż po przebudzeniu,
  • - zdrowy sen.

Zalecany jest zdrowy tryb życia.

Zwiń

Niedomykalność zastawki

Jest to wada serca, która przez wiele lat po cichu może doprowadzić do upośledzenia funkcji serca. Polega na nieprawidlowym zamykaniu płatków zastawki aortalnej, który powoduje wsteczny przepływ krwi z aorty do lewej komory.Przez wiele lat może rozwijać się niemal niezauważalnie. Najczęściej zgłaszanym objawiem jest jednak uczucie zmęczenia. Aby zdiagnozować chorobę niezbędne jest badanie stereoskopem. Następnym badaniem jest badanie elektrokardiograficzne. Ostatecznym badaniem diagnozującym jest echokardiografia. Wada łagodna nie wymaga żadnego leczenia. W innym przypadku istnieją dwa sposoby leczenia, zachowawcze oraz inwazyjne:

  • Zachowawcze to lecznie farmakologiczne opierające się na lekach rozszerzających naczynia.
  • Inwazyjne polega na operacyjnej wymianie uszkodzonej zastawki na zastawkę sztuczną.

Zwiń

Nitrogliceryna

Krótko działający lek, którego zadaniem jest szybkie i silne rozszerzenie naczyń krwionośnych. Stosuje się go u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, aby ukoić ból wieńcowy.

Zwiń

OB, opad krwi

OPIS BADANIA :

Odczyn Biernackiego jest to badanie polegające na zbadaniu szybkości opadania krwinek. Normy zależą od płci oraz wieku badanych.

PRZYGOTOWANIE DO BADANIA :

Badanie wykonywane jest na próbce krwi, którą zazwyczaj pobiera się z żyły łokciowej. Na badanie pacjent powinien zgłosić się na czczo.

PRZEBIEG BADANIA :

Badanie musi być przeprowadzone w warunkach fizjologicznych. Krew w strzykawce mieszana jest z cytrynianem sodu. Wyniki są gotowe do odczytu po upływie godziny.

Zwiń

Omega 3

Kwasy długołańcuchowe tłuszczowe, które należą do nienasyconych niezbędnych kwasów tłuszczowych.Tworzą one podstawę naszego mózgu.Pomagają także w budowie błon komórkowych. Najlepszym dostarczycielem tych kwasów są ryby.Jedzenie ryb bogatych w omega 3, znacząco zmniejsza ryzyko chorób serca. Warto dodać do naszej diety chociaż raz na tydzień danie rybne.

Zwiń

Operacja Bentall`a

Zabieg kardiochirurgiczny obejmujący zamianę zastawki aorty, części wstępującej do aorty oraz opuszki aorty. W miejsca te wszczepia się mechaniczną lub biologiczną zastawkę aortalną wraz z protezą aorty wstępującej. Metoda ta ma miejsce w leczeniu patologicznych zmian zastawki aortalnej i aorty wstępującej. Pacjent zakwalifkiowany na zabieg może zostać poprzez kardiologa bądź też kardiochirurga. Zabieg wymaga przecięcia mostka w linii pośrodkowej ciała. Wykonywany jest w krążeniu pozaustrojowym.Po zabiegu wymagana jest rehabilitacja.

Zwiń

Operacja Zastawek

Zabieg kardiochirugiczny stosowany przy wadach zastawek serca. Polega na naprawianiu zastawki (gdy jest w mniej zaawansowanej postaci choroby), bądź też na wstawieniu sztucznej protezy zastawki.Pacjent może zostać zakwalifikowany do zabiegu przez kardiologa bądź też kardiochirurga. Wymieniamy dwie grupy chorych którzy przechodzą kwalifikacje:
1.    Chorzy w szpitalu w ciężkim stanie.
2.    Chorzy ambulatoryjni z zaawansowaną wadą zastawki serca na granicy wydolności.

Przed zabiegiem zaleca się wykonanie ECHO serca, RTG klatki piersowiej oraz w niektórych przypadkach cewnikowanie prawostronne.Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym na sali operacyjnej. Polega na przecięciu mostka i uwidocznieniu serca. Praca serca ulega zatrzymaniu a jego funkcje przejmuje maszyna. Następnie wszywa sie protezę zastawki po czym następuje przywrócenie pracy serca. Zabieg trwa od 4 do 5 godzin, czasem dłużej.Po zabiegu pacjent trafia na salę intensynwego nadzoru. Zazwyczaj pacjenta wybudza się tego samego dnia. Wymagana jest kilkutygodniowa rehabilitacja.

Zwiń

Operacje Hybrydowe

Wyjątkowość hybrydowych sal operacyjnych polega na tym, że można w nich przeprowadzać zarówno mało inwazyjne zabiegi, jak  również otwarte operacje serca. Dzięki temu, serce i naczynia krwionośne mogą być leczone jednocześnie. W każdej chwili możliwa jest zmiana sposobu zabiegu. Zwiększa to prawdopodobieństwo sukcesu w przypadku komplikacji.

Zwiń

Otyłość

Jest to stan w którym tkanka tłuszczowa stanowi więcej niż 20% (u kobiet 25%) całej masy ciała. Stan ten zwiększa ryzyko chorób układu krążenia oraz cukrzycy typu 2.
 Istnieją różne metody leczenia leczenia otyłości, takie jak:
- leczenie dietetyczne,
- leczenie farmakologiczne,
- leczenie chirurgiczne,
- terapia behawioralna,
- zmiana stylu życia.
Jeśli chcemy osiągnąć długotrwały efekt leczenia istotny jest stały, powolny spadek masy ciała.

Zwiń

Plastyka Zastawki

Balonowa plastyka zastawki jest niechirurgicznym sposobem leczenia choroby zastawek serca.Stosowana jest u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej z objawami choroby, którzy z jakichś powodów nie mogą poddać się zabiegowi chirurgicznemu.Specialny cewnik umieszczany jest w naczyniu krwionośnym i poprowadzony do serca. Końcówka umieszczana jest w zwężeniu zastawki po czym balonik jest wielokrotnie pompowany. Po rozszerzeniu zastawki, cewnik jest wyjmowany.

Zwiń

Pomostowanie aortalno wieńcowe

Zabieg wykonywany u osób z chorobą wieńcową, dzięki któremu powstają nowe drogi przepływu krwi do serca. Niedrożność tętnic wieńcowych jest następstwem odkładania się blaszki miażdżycowej na ściankach naczyń. Przeprowadzane u pacjentów z dusznicą bolesną, u których nie sprawdziła się farmakoterapia.Przed zabiegem należy wykonać badanie EKG w celu zdiagnozowania miażdżycy tętnic wieńcowych. Badanie to jednak nie zawsze musi pokazać zmiany w organizmie, dlatego też zaleca się test obciążeniowy. Test ten pozwala na postawienie diagnozy stwardnienia tętnic wieńcowych w 60-60% przypadków.Zabieg polega na nacięciu na środku klatki piersiowej, a następnie przecięciu mostka. Serce chłodzone jest zmrożoną solą fizjologiczną a do tętnic wstrzykiwany jest środek konserwujący. Dzięki temu zniszczenia są zminimalizowane. Wprowadza się krążenie pozaustrojowe. Plastikowa rurka umieszczana jest w prawym przedsionku i prowadzi krew  z żył do maszyny, która ją natlenia. Następnie krew powraca do ciała.Pacjent musi przejść kilkutygodniową rehabilitację. Zaraz po zabiegu przebywa na oddziale o zaostrzonym nadzorze.
 

Zwiń

Pomostowanie naczyń wieńcowych

Tworzenie dodatkowych połączeń naczyniowych, które mają za zadanie ominąć zwężane miejsca w naczyniach wieńcowych i doprowadzić krew do dalszej części tych naczyń.

Zwiń

Próba wysiłkowa

Nieinwazyjne badanie diagnostyczne stosowane w kardiologii do oceny reakcji mięśnia sercowego na wysiłek fizyczny, który sprawia że serce potrzebuje więcej tlenu.Na trzy godziny przed badaniem nie powinno się palić oraz jeść. Wskazany jest wypoczynek. Należy przedyskutować z lekarzem przyjmowane na stałe leki. W czasie badania oceniany jest zapis EKG, ciśnienie tętnicze oraz częstość skurczy serca. Zadaniem pacjenta jest bieganie na bieżni. Badanie przeprowadza się do momentu, w którym pacjent osiągnie maksymalną dla siebie wartość tętna lub gdy wystąpią oczekiwane objawy. Wyniki badania ocenia się na podstawie zmian w zapisie EKG, które świadczą o niedokrwieniu mięśnia sercowego.

Zwiń

Przerost serca

Nie jest odrębną chorobą, jest objawem lub skutkiem takiej choroby jak np. nadciśnienie tętnicze. Najczęściej przerost serca dotyczy lewej komory, chociaż zdarza się, że obie komory mogą być przerośnięte. Rzadko jest to tylko prawa komora. Bardzo ważne jest szybkie postawienie diagnozy oraz rozpoczęcie leczenia. Należy leczyć przyczynę przerostu.Farmakologicznie. Istnieje wiele leków na zmniejszenie przerostu. Jednym z skuteczniejszych jest ACE-inhibitory.Chodzić na badanie kontrolne do lekarza oraz ściśle z nim współpracować.

Zwiń

Przeszczep serca

Operacja kardiochirurgiczna stosowana w przypadkach skrajnych postaci karomiopatii, chorób niedokrwiennych serca, choroby zastawek serca, rzadziej w innych przypadkach. Zabieg polega na przeszczepieniu serca dopiero co zmarłej osoby, pacjentowi, który potrzebuje nowego serca do podtrzymania funkcji życiowych. Do zabiegu zakwalifikować pacjenta może tylko kardiolog.

Istnieją dwie grupy ludzi kwalifikowanych:

  • Chorzy przebywający w szpitalu w ciężkim stanie
  • Chorzy „ambulatoryjni” którzy przebywają w domu ale są na granicy wydolności serca.


Przed zabiegiem należy wykonać: koronarografię, ECHO serca, cewnikowanie prawostronne oraz testy wysiłkowe. Chorzy początkowo przygotowani są przez lokalne ośrodki kardiochirurgiczne po czym przekazywani są do ośrodków transplantacyjnych. Pobranie serca ze zwłok, dopiero co zmarłej osoby i zastąpienie nim serca pacjenta.Z uwagi na wagę tego zabiegu operacyjnego obarczony jest on dużym ryzykiem zgonu i ciężkich powiłkań operacyjnych. Po zabiegu pacjent musi pozostać pod rygorystyczną, specjalistyczną opieką kardiologiczną ze względu na ryzyko odrzutu. Kontrole kardiologiczne.

Zwiń

PTCA

Angioplastyka (PTCA) to technika stosowana w poszerzaniu zwężonych przez blaszkę miażdżycową tętnic wieńcowych.Technikę tę zaleca się osobom po zawale serca z uniesieniem odcinka ST, ostrym zespole wieńcowym oraz stabilnej chorobie wieńcowej. Pacjent pownien przygotować się do angioplastyki za pomocą leczenia przeciwpłytkowego i przeciwkrzepliwego.Nie wymaga zabiegu operacyjnego, tylko znieczulenie miejscowe. W niektórych przypadkach kardiolog może zadecydować o założeniu stentu. Stent wszczepiany jest w 50-80% przypadkach. Zabieg polega na wprowadzeniu specjalnego cewnika z balonikiem do tętnicy wieńcowej z przewężonym światłem. Wprowadzany jest poprzez nakłucie w tętnicy udowej.

Zwiń

Brak haseł do wyświetlenia.

Resynchronizacja (CRT)

Metoda leczenia zaawansowanej niewydolności serca, polegająca na wprowadzeniu do serca elektrod w celu prowadzenia kardiostymulacji obu komór serca. W niektórych przypadkach istnieje możliwość przeprowadzenia kardiostymulacji wyłącznie lewej kmory. Zabieg polega na implantacji odpowiedniego urządzenia, dzięki któremu możliwe będzie zapewnienie sercu prawidłowego pobudzenia i skoordynowanego skurczu lewej komory. Zastosowanie terapii resynchronizującej u chorych na zaawansowaną niewydolność serca ma korzystny wpływ na klasę NYHA, wydolność fizyczną i jakość życia.

Zwiń

Rezonans Magnetyczny (MR)

OPIS BADANIA :

Badanie diagnostyczne wykorzystujące silne pole magnetyczne i fale radiowe do uzyskania obrazów ciała ludzkiego. Pole magnetyczne wytwarzane jest przez różnego rodzaju magnezy. Zabieg nie naraża pacjenta na oddziaływanie promieniowania. Stosowany także w przypadku kobiet ciężarnych. Jedna z najczęściej wykorzystywanych technik obrazowania w medycynie.

PRZYGOTOWANIE DO BADANIA :

UWAGA! Osoby z wszczepionym rozrusznikiem serca nie mogą poddać się badaniu.

PRZEBIEG BADANIA :

Pacjent umieszczany jest na wysuwanym stole w centrum skanera MRI. Wygoda to priorytet, gdyż musi leżeć nieruchomo, aby obraz wyszedł wyraźny. Procedura może trwać 10-30 minut bądź też 30-90. Pacjent przez cały czas ma kontakt z personelem.

Zwiń

Rozrusznik serca

Urządzenie służące do elektrycznego pobudzania rytmu serca. Elektrostymulacja serca polega na inicjowaniu jego czynności elektrycznej za pomocą prądu elektrycznego. Układ stymulujący składa się z generatora rytmu i jednej lub większej liczby elektrod.  Podstawowe wskaznia do wszczepienia rozrusznika serca to:

  •  zaburzenia rytmu i przewodnictwa objawiające się wolną pracą serca.
  •  zaburzenia przewodnictwa prowadzące do omdleń serca.
  •  podwyższone ryzyko groźnych zaburzeń rytmu.

Do zabiegu potrzebne jest skierowanie do szpitala od lekarza rodzinnego, dokumentacja medyczna oraz spis ostatnio przyjmowanych leków. Na zabieg trzeba stawić się na czczo. Wszczepienie stymulatora serca jest zabiegiem wykonywanym w znieczuleniu miejscowym w pracowni elektrofizjologii. Zabieg odbywa się pod kontrolą RTG.Unikać gwałtownych ruchów (pierwsze 3 miesiące) Nie nosić telefonu komórkowego blisko rozrusznika. Unikać pól magnetycznych.

Zwiń

RTG klatki piersiowej

Jest to badanie, które polega na przechodzeniu przez klatkę piersiową pacjenta promieni rentgenowskich. Służy do diagnostyki układu oddechowego, pozwala ocenić upowietrznienie płuc, różnicuje odmę, niedodmę, płyn w opucnej itd. Badanie wskazane jest w przypadkach:

  •  schorzeń w obrębie klatki piersiowej,
  •  obrażeniach klatki piersiowej,
  •  zaburzeniach rozwojowych, narządów klatki piersiowej
  •  badaniach okresowych.

Lampa rentgenowska znajduje się za pacjentem, klisza rentgenowska przed. W trakcie badania pacjent stoi przodem do płaszczyzny z kliszą rentgenowską, brodę należy oprzeć o specjalną podpurkę, ręce oparte są na biodrach. Po ustawieniu pacjenta technik wychodzi do sąsiedniego pomieszczenia.

Zwiń

Statyny

Są to leki obniżające poziom cholesterolu we krwi. Przed spożyciem, warto pamiętać o tym że leki te mogą niekorzystnie wpływać na mięśnie.Statyny blokują enzym, który katalizuje przemiany we wczesnym etapie syntezy cholesterolu w oragniźmie. Leki powinne być zażywane wieczorem.

Zwiń

Stenoza zastawki

Jest to zwężenie zastawki aortalnej. Wada serca polegająca na zmniejszeniu powierzchni ujścia aortalnego w stopniu utrudniającym wypływ krwi z lewej komory do aorty. Rozpoznanie choroby polega na wykonaniu obrazu echokardiograficznego. Leczenie operacyjne – walwuloplastyka. Łagodna wada nie wymaga leczenia zabiegowego, stosuje się leczenie zachowawcze.

W przypadku ciężkiej stenozy stosuje się takie metody jak:

  •  operacja wymiany zastawki,
  •  przezcewnikowe wszczepienie zastawki aortalnej,
  •  przezskórną walwulotomie balonową.

Zwiń

Stent

Jest to niewielka sprężynka wykonana najczęściej ze stali lub stopu chromowo-kobaltowego, umieszczana wewnątrz naczynia krwionośnego w celu przywrócenia jego drożności. Implantacja stentu rozpoczyna się poprzez wprowadzenie cewnika zakończonego niewielkim balonem, na którym jest stent, na przykład do tętnicy wieńcowej poprzez nakłucie tętnicy biodrowej, ramiennej lub też promieniowej. Balonik oprócz utrzymania stentu umożliwia także udrożnienie tętnicy. Chory po zabiegu pozostaje przez kilkanaście godzin w pozycji leżącej. Pacjent może opuścić szpital już następnego dnia. Należy przez kilka tygodni zażywać dodatkowe leki hamujące krzepnięcie.

Zwiń

Stent bioabsorbowalny wieńcowy (BVS)

Sten, który w okresie dwóch lat od zabiegu ulegnie całkowitemu wchłonięciu, co pozwoli na przywrócenie prawidłowej reaktywności naczynia i będzie zapobiegać wystąpieniu zakrzepicy w stencie. W organizmie pozostaną jedynie dwa znaczniki, które podczas kolejnej koronarografii będą pokazywać, gdzie wcześniej był wszczepiony stent.

Zwiń

Stent lekowy wieńcowy (DES)

Pierwsza podstawowa grupa kwalifikująca stenty.  Stent pokrywany jest lekiem w celu uzyskania dodatkowych właściwości, co ma na celu uzyskanie korzystniejszego efektu reperfuzyjnego w naczyniu wieńcowym. Sten składa się z trzech komponentów:

  •  stentu metalowego – podłoże doprowadzające lokalnie działający lek,
  •  leku,
  •  polimeru.

Zwiń

Stent metalowy wieńcowy

Druga podstawowa grupa kwalifikująca stenty. Charakteryzują się elastycznością, łatwością implantacji, nieprzepuszczalnością promieniowania oraz odpornością na powodowanie zakrzepów.

Zwiń

Stentgraft aorty brzusznej

Stentgraf stosuje się w przypadku tętniaka aorty brzusznej,  gdy  obejmuje tętnice trzewne. Implantacja stentgraftu.

Zwiń

Strzykawka

Strzykawka − instrument medyczny z pojemnikiem z podziałką i tłokiem, służący do wykonywania zastrzyków lub do pobierania płynów ustrojowych (np. krwi).

Zwiń

Stymulator serca

Urządzenie służące do elektrycznego pobudzania rytmu serca. Elektrostymulacja serca polega na inicjowaniu jego czynności elektrycznej za pomocą prądu elektrycznego. Układ stymulujący składa się z generatora rytmu i jednej lub większej liczby elektrod. 

Zwiń

Tachykardia

Przyśpieszone bicie serca. Może być wywołane nadmiernym wysiłkiem fizycznym, strachem, stresem, silnym zdenerwowaniem a nawet mocniejszą kawą. Tachykardia często nie jest objawem żadnej choroby, zazwyczaj jest ona odzwierciedleniem emocji. W przypadku gdy do tachykardii dochodzi poprzez czynniki fizjologiczne – nazywamy ją zatokową. W przypadku nagłego ataku tachykardii warto zastosować niżej podane czynności:

  •  odpocznij,
  •  weź głęboki wdech, na wydechu napnij wszystkie mięśnie,
  •  delikatnie masuj tętnicę szyjną,
  •  zmocz twarz w zimnej wodzie

Leczenie tachykardii zatokowej  polega na podawaniu leków spowalniających akcję serca - najczęściej używa się betablokerów i antagonistów wapnia.

Zwiń

TAVI – przezskórne wszczepienie zastawki aortalnej

Zabieg wszczepienia zastawki aortalnej jest zawsze leczeniem z wyboru u chorych z ciężkim jej uszkodzeniem.  Płatki protezy przezskórnej zawieszone są na specjalnej siatkowatej konstrukcji z metalu. Wprowadzana jest przez system przezskórny i rozpręża się w uszkodzonej zastawce bez jej usuwania. Przed zabiegiem należy stwierdzić istnienie wady poprzez echokardiografię. Kolejnym krokiem jest dyskwalifikacja z klasycznego leczenia kardiochirurgicznego. Następnie należy wykonać takie badania jak: echokardiografię przezprzełykową, koronarografię oraz ocenę obrazową całej aorty i tętnic biodrowych. Często wykonuje się także RTG klatki piersiowej i USG doppler tętnic szyjnych. Warto zaszczepić się na WZW B. Oznaczyć grupę krwi i wykonać podstawowe badanie krwi. Zabieg wykonywany jest w hybrydowej sali zabiegowej spełniającej warunki pracowni hemodynamiki oraz kardiochirurgicznej sali operacyjnej. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym (czasami ogólnym). Badanie zaczyna się od nakłucia prawej i lewej tętnicy udowej. Metalową igłę zamienia się na plastikową rurkę (koszulkę naczyniową). Jeśli zabieg nie jest możliwy do przeprowadzenia przez tętnicę udową można zastosować go przez tętnicę pachową. Poprzez „koszulki” wprowadza się cienkie druciki oraz wężyki aż do początkowego odcinka aorty i lewej komory serca. Poprzez cewniki wstrzykuje się tzw. kontrast, dzięki któremu możliwa jest dokładna ocena umiejscowienia narzędzi. Po dokładnych pomiarach następuje poszerzenie zwężonej zastawki za pomocą balonu. Następnie przez grubą rurkę wprowadza się spakowaną sztuczną zastawkę w środek uszkodzonej. Koszulki naczyniowe usuwa się bezpośrednio po zabiegu. Zabieg trwa średnio 1-2 godziny. Chodzić można już po 24-48 godzinach po zabiegu. Zwolnienie do domu możliwe jest w ciągu kilku dni.
Powrót do normalnej aktywności możliwy jest zwykle po około tygodniu. Każdy pacjent powinien pozostawać pod specjalistyczną kontrolą kardiologiczną, gdyż istnieje ryzyko powstania bakteryjnego zapalenia wsierdzia, przecieku krwi obok zastawki czy też uszkodzenia zastawki. Wizyty kontrolne.

Zwiń

TEA tętnicy szyjnej

Zabieg udrożnienia tętnic szyjnych. Wskazaniem do leczenia operacyjnego jest objawowe lub bezobjawowe zwężenie powyżej 70%. Dostępne są dwie metody operacji zwężenia tętnicy szyjnej: metoda klasyczna i wewnatrznaczyniowa. Metoda klasyczna polega na usunięciu blaszek miażdżycowych (endarterektomia)z tętnicy szyjnej. Metoda wewnątrznaczyniowa polega na implantacji w miejscu zwężenia stentu utrzymujacego drożność tętnicy.

Zwiń

Terapia chelatowa

Kontrowersyjna metoda leczenia miażdżycy. Komisja Etyki Lekarskiej w 2006 r. oznajmiła, że nie istnieją żadne dowody naukowe na to, że terapia ta jest skuteczna. Zabieg chelatacji polega na wprowadzeniu do żył EDTA, czyli kwasu wersenowego. Jego zadaniem jest absorbcja wapnia, co powoduje rozpad płytek miażdżycowych i powiększenie światła naczyń.

Zwiń

Test wysiłkowy

Badanie wysiłkowe polegające na ocenie zmian, które zachodzą w sercu podczas wysiłku fizycznego / jazda na rowerze stacjonarnym lub marsz na bieżni /. Test pozwala na zdiagnozowanie zmian ukrwienia i czynności serca, podczas wysiłku fizycznego. Badanie wykonuje się w takich okolicznościach jak:

  •  diagnostyka nieinwazyjna choroby niedokrwiennej serca,
  •  po zawale serca
  •  diagnostyczne badanie po angioplastyce naczyń wieńcowych,
  •  poprawa ukrwienia po operacji pomostowania aortalno-wieńcowego,
  •  ocena wydolności fizycznej u chorych z objawową niedomykalnością zastawki aortalnej,
  •  ocena funkcjonowania stymulatora.


Na kilka godzin przed badaniem nie powinno się jeść, palić papierosów czy też pić napojów kofeinowych.
Badanie przeprowadzane jest na ruchomiej bieżni lub stacjonarnym rowerze treningowym. Przed ćwiczeniem, na klatce piersiowej umieszczane są samoprzylepne elektrody, które monitorują pracę serca. Jeżeli w trakcie badania wystąpią jakiekolwiek niepokojące objawy należy zgłosić to osobie przeprowadzającej badanie.

Zwiń

Test wysiłkowy z dobutaminą

Badanie nieinwazyjne, które polega na monitorowaniu pracy serca za pomocą echokardiogramu przy zmieniającym się obciążeniu tego narządu. W trakcie badania podawana jest dożylnie dobutamina, która wywołuje przyśpieszenie czynności serca. Badanie pozwala na diagnozę niedokrwienia mięśnia sercowego.
Przeciwwskazania badania:

  •  nadwrażliwość na leki,
  •  schorzenia przebiegające ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca,
  •  migotania przedsionków,
  •  ostra faza zawału serca,
  •  wstrząs septyczny i wstrząs kardiogenny.

Echokardiografia obciążeniowa jest połączeniem dwuwymiarowego badania echokardiograficznego z elektrokardiograficznym badaniem wysiłkowym, dlatego też często przedstawiona jest jako alternatywa dla próby wysiłkowej. Podczas próby pacjent znajduje się pod ciągłym wlewem dobutaminy przez pompę infuzyjną. Wskazaniem do zakończenia badania, poza tymi jak w próbie wysiłkowej, jest osiągnięcie 85% maksymalnej przewidzianej dla wieku częstości rytmu serca, wystąpienie zaburzeń kurczliwości obejmujących co najmniej 2 z 16 segmentów.

Zwiń

Tętniak aorty

Poszerzenie aorty o ponad 50% jej podstawowej szerokości. Istnieją dwa typy tętniaka aorty: prawdziwy oraz rozwarstwiający. Aby zdiagnozować tętniaka aorty należy wykonać takie badania jak:

  • USG,
  • tomografia komputerowa,
  • rezonans magnetyczny,
  • angriografia (ewentualnie).

W przypadku tętniaków zagrożonych pęknięciem stosuje się zabieg chirurgiczny – wycięciu i wszczepieniu protezy z tworzywa sztucznego. Protezę montuje się przy pomocy metalowego stentu. Kontrole u lekarza.

Zwiń

Tomografia Komputerowa (TK)

Nieinwazyjne oraz bezbolesne badanie diagnostyczne które wykorzystuje promieniowanie rentgenowskie. Tkanki oraz narządy człowieka różnią się gęstością dzięki czemu pochłaniają różną ilość promieniowania. Dzięki temu, na obrazie uzyskiwanym tą metodą, lekarz może odróżnić poszczególne struktry. Pacjent powinien zgłosić się na badanie na czczo. Gdy badanie dotyczy przewodu pokarmowego, niezbędnym jest przyjęcie tzw. środka cieniującego. Pacjent umieszczany jest wewnątrz aparatu. Musi przybrać najwygodniejszą możliwą pozycję, gdyż podczas badania należy leżeć nieruchomo. W trakcie badania pacjent widzi migającą diodę, która oznacza, że należy wtedy wstrzymać oddech. Badanie trwa od 15-30 minut.

Zwiń

Trójglicerydy

Jeden z rodzajów tłuszczy niezbędny, w odpowiednich ilościach, do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jego nadmiar jest niebezpieczny dla zdrowia. Może prowadzić do chorób układu sercowo-naczyniowego. Podwyższony poziom trójglicerydów może prowadzić do takich schorzeń jak:

  •  otyłość.
  •  Zwiększone ryzyko rozowju insulinoodporności.
  •  cukrzyca typu 2.
  •  zespołu metabolicznego.
  •  chorób układu krążenia.


Konieczna jest zmiana stylu życia. Zaleca się:

  • kontrolowanie wagi ciała,
  • zdrową dietę względem serca,
  • ograniczenie ilości złych tłuszczów i cukrów,
  • regularną aktywność fizyczną,
  • rzucenie palenia,
  • ograniczenie alkoholu.

Zwiń

Trzepotanie przedsionków

Powszechny rodzaj arytmii. W przeciwieństwie do migotania przedsionków, trzepotanie jest regularne w swoim rytmie. Pacjenci często są nieświadomi tego schorzenia, aż do momentu rozwinięcia niewydolności serca. Do zabiegu Ablacji RF pacjenta kwalifikuje kardiolog. Stosuje się badania elektrofizjologiczne. Metodą leczenia jest Ablacja RF. Zabieg polega na wprowadzeniu sterowalnej elektrody przez żyłę bądź tętnicę udową do miejsca, w którym dochodzi do częstoskurczu. Końcówka elektrody rozgrzewana jest do 60 stopni C aby na stałe wypalić ognisko wywołujące arytmię. Wskaźnik wyleczeń utrzymuje się na poziomie około 98%. Skuteczność zabiegu jest niezwykle wysoka, jednak u niektórych pacjentów może wystąpić potrzeba ponowienia zabiegu.

Zwiń

Udar mózgu

Choroba, w której wyniku zaburzeń w dopływie krwi dochodzi do niedotlenienia tkanki mózgowej i uszkodzenia którejś z funkcji. Rozróżniamy dwa rodzaje udaru, niedokrwienny oraz krwotoczny. Niedokrwienny występuje wtedy, gdy krew nie może dopływać do mózgu z powodu zatoru bądź zakrzepu. W drugim przypadku udar może dokonać się z powodu wylania krwi z pękniętego naczynia (np. tętniaka).  Istnieje bardzo prosty test na diagnozę udaru. Gdy dostrzeżesz niepokojące zmiany u bliskiej ci osoby poproś ją aby:

  •  uśmiechnęła się – jeżeli podniesie tylko połowę ust, druga część twarzy może być porażona,
  •  podniosła jednocześnie nad głowę obie ręce – jeśli nie jest w stanie tego zrobić, to dowód na niedowład połowy ciała,
  •  powtórzyła proste zdanie – jeżeli mówi niewyraźnie lub wcale nie może wykrztusić słowa należy bezzwłocznie wezwać pogotowie.

Po udarze często potrzebna jest wielotygodniowa rehabilitacja.



Zwiń

UKG (USG serca)

Echokardiografia (UKG) to metoda obrazowania oparta na wiązkach fal ultradźwiękowych odbijających się od struktur serca i dużych naczyń. Za wysyłanie i odbieranie fal odpowiedzialna jest specjalna głowica – dostosowana do konkretnego rodzaju badania. Pacjent w pozycji leżącej przekręca się lekko na lewy bok. Lekarz wykorzystuje głowicę emitującą fale ultradźwiękowe o określonej częstotliwości obrazując struktury serca.

Zwiń

USG doppler

Badanie dopplerowskie pomaga w wykryciu niedrożności żył i tętnic. Na podstawie badania lekarz jest w stanie dostrzec gdzie krew płynie wolniej, a gdzie szybciej. Do tego badania nie trzeba się specjalnie przygotowywać. Specjalna głowica wysyła falę ultradźwiękową, która przemierza nasze ciało odbijając się od ośrodka będącego w ruchu – następnie powraca do głowicy. Głowica podłączona jest do aparatu ultrasonograficznego, który rejestruje zmiany częstotliwości fali ultradźwiękowej odbitej od płynącej krwi i przedstawia to na monitorze.

Zwiń

Brak haseł do wyświetlenia.

Walwulopastyka

Wymiana, bądź też naprawa zastawki mitralnej. Do zabiegu pacjenta powinien zakwalifikować kardiolog lub kardiochirurg. Kwalifikowane są dwie grupy chorych:

  •  Chorzy przebywający w szpitalu w ciężkim stanie
  •  Chorzy z zaawansowaną wadą zastawki serca na granicy wydalności przebywający w domu.


Warto wykonać szczepienie przeciwko WZW B. Oznaczyć grupę krwi i wykonać podstawowe badania: morfologię krwi, badanie moczu, RTG klatki piersiowej. Dzień przed oraz w dniu zabiegu, pacjent jest przygotowywany w szpitalu. Zabieg przeprowadzany jest na sali operacyjnej ze znieczuleniem ogólnym. Zabieg zaczyna się od przecięcia mostka i uwidocznienia serca. Krążenie zostaje zatrzymane a jego funkcje przejmuje maszyna. Następnie wszywa się odpowiednio dopasowaną zastawkę, przywraca pracę serca i na końcu zszywa klatkę piersiową. Po zabiegu chory trafia na pooperacyjną sale intensywnego nadzoru. Zazwyczaj pacjent wybudza się tego samego dnia. Po zabiegu pacjent wymaga kilkutygodniowej rehabilitacji. Pacjent powinien pozostać pod specjalistyczną opieką kardiochirurgiczną. Nasilone dolegliwości lub pojawiające się  na nowo powinny być natychmiast zgłoszone lekarzowi.

 

Zwiń

Wentrykulografia

Badanie lewej komory serca za pomocą cewnika lub izotopów. Jest to badanie inwazyjne, w związku z czym wykonywane jest tylko przy wyraźnych wskazań medycznych. Badanie może być przeprowadzone na dwa sposoby. Pierwszy, najpopularniejszy, polega na podaniu kontrastu do serca przez cewnik a następnie wykonaniu serii zdjęć rentgenowskich. Drugi sposób polega na użyciu radioaktywnego izotopu krótkożyciowego. Badanie lekarz rozpoczyna od podania znieczulenia miejscowego. Następnie wprowadzany jest cewnik naczyniowy przez tętnicę udową do aorty. Cewnik przemieszcza się przez zastawkę aortalną do lewej komory. Gdy znajduje się we właściwym miejscu, podaje się kontrast i wykonuje serię zdjęć rentgenowskich. Jak każde badanie inwazyjne, zabieg ten niesie ze sobą spore ryzyko. Możliwe powikłania:

  •  przebicie mięśnia sercowego,
  •  uszkodzenie ściany naczynia,
  •  zakażenie,
  •  wywołanie zaburzeń rytmu,
  •  zawał mięśnia sercowego.

Zwiń

Wylew krwi do mózgu

Krwotoczny udar mózgu. Ciągłość naczyń krwionośnych zostaje przerwana i następuje wylew krwi do pobliskich tkanek. Zazwyczaj dochodzi do niego poprzez pęknięcie tętniaka lub w związku z wysokim nadciśnieniem tętniczym. Zazwyczaj organizm jest w stanie wchłonąć wylew samoistnie, jednak wylanie krwi do niektórych tkanek może być niezwykle niebezpieczne i doprowadzić nawet do zgonu. W przypadku rozległego wylewu, niezbędne jest przeprowadzenie operacji mającej na celu zredukowanie krwawienia i opuchlizny mózgu. Częściej jednak wystarczają środki farmakologiczne, takie jak leki przeciwbólowe, leki na opuchlizną,  a także kortykosteroidy.

Zwiń

Wypadanie płatka

Anomalia polegająca na ugięciu i przemieszczeniu do lewego przedsionka zbyt wiotkiego płatka zastawki mitralnej w czasie skurczu komory serca. Jest to skutkiem zmian określanych jako zwyrodnienie śluzakowate dotyczące płatków zastawki i wydłużenia (lub zerwania) nici ścięgnistych. Schorzenie to powoduje nieszczelność i wsteczny przepływ krwi z lewej komory i lewego przedsionka serca. Badanie EKG u pacjentów z wypadaniem płatka pozwala na zaobserwowanie pewnej nieprawidłowości. Możliwe są także zaburzenia rytmu serca, które najłatwiej wykazać poprzez metodę Holtera. Badanie ECHO serca decyduje o rozpoznaniu. Żadne leczenie nie jest wymagane. W przypadku niskiego ryzyka powikłań wystarczy uspokojenie pacjenta i wytłumaczenie fenomenu anomalii. Ważne są także okresowe kontrole kliniczne. Kiedy istnieje duże ryzyko powikłań wskazana jest regularna kontrola echokardiograficzna.


Zwiń

Brak haseł do wyświetlenia.

Brak haseł do wyświetlenia.

Zaburzenia rytmu serca

Innymi słowy arytmia. Jest to zaburzenie pracy serca które polega na jego przyśpieszeniu lub nieregularności. Bywa że jest to banalny problem, jednak często związana jest z niebezpiecznymi konsekwencjami, które mogą prowadzić do zagrożenia życia.

Arytmia zazwyczaj jest skutkiem choroby niedokrwiennej serca, choroby zastawek serca, przez nadciśnienie tętnicze, zwyrodnieniem serca, wadami wrodzonymi lub też zaburzeniem poziomu elektrolitów. Podstawą jest poznanie przyczyny arytmii. Należy wykonać dokładne badania lekarskie a oprócz tego powtarzać badania EKG. Aby ocenić stan serca i płuc wykonuje się badania RTG klatki piersiowej oraz ECHO serca. Zadaniem lekarza jest stwierdzić czy arytmia jest łagodna, potencjalnie złośliwa czy złośliwa.  Arytmia najlepiej leczona jest gdy u jej podłoża leży usuwalna przyczyna. Bardzo ważna jest zmiana stylu życia na zdrowszy. Odpowiednia dieta, aktywność fizyczna, rzuczenie palenia i ograniczenie alkoholu. Najpopularniejsze leki podawane w leczeniu farmakologicznym:

  •  Amiodaron,
  •  Beta-blokery,
  •  Antagoniści wapnia,
  •  Propafenon,
  •  Glikozydy.


Istnieje także forma leczenia zabiegowego:

  •  kardiowersja elektryczna,
  •  leczenie zabiegowe choroby niedokrwiennej serca,
  •  operacja zastawek serca,
  •  ablacja RF
  •  wszczepienie rozrusznika serca.

Zwiń

Zapalenie mięśnia sercowego

Choroba która prowadzi do uszkodzenia serca w wyniku procesu zapalnego. Objawy tej choroby niestety są dość nietypowe, co uniemożliwia postawienie szybkiej diagnozy. Późne podjęcie leczenia może doprowadzić nawet do śmierci pacjenta. Głównymi przyczynami zapalenia mięśnia sercowego to infekcje:

  •  bakteryjne,
  •  grzybicze,
  •  wywołane przez pierwotniaki,
  •  pasożytnicze.

Jednak najczęstszym sprawcą choroby jest wirus. Enterowirus Coxackie B to najpopularniejszy z wirusów, rzadziej sprawcą jest różyczka, ospa wietrzna, czy też półpasiec.

Aby zdiagnozować chorobę wykonuje się:

  •  badania krwi,
  •  elektrokardiogram,
  •  RTG klatki piersiowej,
  •  Echokardiogram,
  •  rezonans magnetyczny,


Gdy przyczyną nie jest wirus, możliwe jest leczenie przyczynowe – antybiotyki lub leki rzeciwpasożytnicze. Podstawową terpią jest leczenie objawowe, czyli oszczędzający tryb życia (leżenie w łóżku), zapobieganie powikłaniom zatorowo-zakrzepowym i leczenie powikłań. Gdy leczenie jest nieskuteczne i prowadzi do ciężkiej niewydolności serca, wskazany jest przeszczep serca.

Zwiń

Zapalenie osierdzia

Bardzo niebezpieczne powikłanie grypy. Mogą go wywołać zarówno wirusy grypy jak i paragrypy. Stan zapalny osierdzia – worka, który otacza serce – jest reakcją na ich atak. Charakterystyczne objawy zapalenia osierdzia to ostry ból umiejscowiony za mostkiem, suchy kaszel i duszności. Występuje w formie ostrej, nawracającej oraz przewlekłej. Do objawów zapalenia osierdzia zaliczamy:

  •  ból w okolicy zamostkowej, nasilający się w pozycji leżącej,
  •  suchy kaszel,
  •  duszności,
  •  współwystępowanie zapalenia mięśnia sercowego,
  •  tarcie osierdziowe,
  •  gromadzenie się płynu w worku osierdziowym,
  •  utrata masy ciała.


Diagnoza może być przeprowadzona na podstawie wyników badania krwi. Choroba ta charakteryzuje się:

  •  podwyższonym OB.,
  •  podwyższonym stężeniem białka,
  •  podwyższoną liczbą białych krwinek

Inne badania które mogą pomóc w diagnozie to:

  •  zapis EKG,
  •  RTG i ECHO serca,
  •  tomografia komputerowa,
  •  biopsja osierdzia w sytuacjach wątpliwych.

Podstawą są niesterydowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen). Przy ostrym zapaleniu i nawrotach – kolchicyna. Gdy dwa pierwsze sposoby zawodzą, sięga się po glikokortykosteroidy. W przypadku nadkażeń bakteryjnych podawane są antybiotyki.




Zwiń

Zapalenie wsierdzia

Zakażenie, które obejmuje wewnętrzną warstwę komór, przedsionków serca, zastawki serca i duże naczynia łączące się z sercem. Infekcyjne zapalnie wsierdzia powstaje także na implantach – sztucznych zastawkach, elektrodach, stymulatorach, łatach czy też zatyczkach. Powodem są różne zarazki, głównie bakterie, ale także grzyby, chlamydie, mikoplazmy oraz riketsje. Rzadka, ale zabójcza choroba, która najczęściej występuje u pacjentów z wadą serca. Nawet wcześnie wykryte i intensywnie leczone dalej wiąże się z wysokim ryzykiem zgonu, sięgającym nawet 30-50% chorych. Sama diagnoza jest niezwykle trudna do przeprowadzenia. Podejrzenia tej choroby nasuwają dolegliwości zgłaszane przez chorego w połączeniu ze zmianami stwierdzanymi w czasie badania, zwłaszcza u chorych z grup podwyższonego ryzyka. Zapalenie wsierdzia zawsze wymaga zlokalizowania czynnika infekcyjnego. Leczenie odbywa się w szpitalu. Wymaga długotrwałego (4-6 tygodni) podawania mieszanki dożylnych antybiotyków, a w wielu przypadkach również operacji kardiochirurgicznej. Zabieg polega na usunięciu wegetacji, wszczepieniu protez zastawek serca, protez naczyniowych, drenażu ropni, wszywaniu łat.


Zwiń

Zastawka mitralna

Zastawka w sercu, która zapobiega cofaniu się krwi z komory lewej do przedsionka lewego. Składa się z płatów: przedniego oraz tylniego połączonych spoidłami – bocznym i przyśrodkowym.

Zwiń

Zawał serca

Jest to obumarcie mięśnia sercowego spowodowane jego niedokrwieniem. Ma ono miejsce zazwyczaj na tle choroby niedokrwiennej serca. Może wystąpić w każdym obszarze mięśnia sercowego, najczęściej występuje w obrębie ściany lewej komory. Zawał może obejmować całą grubość mięśnia lub warstwę podsierdziową. Główną przyczyną zawału jest całkowite zamknięcie światła tętnicy wieńcowej przez zakrzep, powstający w wyniku pęknięcia blaszki miażdżycowej. Zawał serca przede wszystkim objawia się długim i bardzo silnym bólem zamostkowym. Wystąpienie zawału często sprowokowane jest dużym wysiłkiem fizycznym. Zamiast bólu można także odczuwać duszności i uczucie ciężaru na klatce piersiowej. Może nam także towarzyszyć uczucie osłabienia, które możę doprowadzić do utraty przytomności.

Badanie które mogą się okazać pomocne w diagnostyce zawału to:

  •  EKG,
  •  badanie elektrokardiografem.


Celem leczenia jest przywrócenie przepływu przez zamkniętą tętnicę wieńcową w celu zredukowania uszkodzenia mięśnia sercowego. Pacjentowi już w karetce podawany jest tlen, nitrogliceryn, leki przeciwpłytkowe i działająca przeciwbólowo morfina. Po pierwszym postępowaniu rozpoczyna się leczenie eperfuzyjne.
W zależności od potrzeby polega ono na leczeniu fibrynolitycznym za pomocą leków lub leczenia inwazyjnego. Metody inwazyjne są preferowane ponieważ dają lepsze wyniki. Oto lista zabiegów które można wykonać:

  •  Przezskórne interwencje wieńcowe – angioplastyka wieńcowa, aterektomia, brachyterapia,
  •  pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG),
  •  rewaskularyzacja laserowa (TMLR).

Zwiń

Zwężenie zastawki Aortalnej?

Zwężenie zastawki aortalnej to wada serca polegająca na utrudnionym odpływie krwi z serca na obwód organizmu. Jedna z częstszych wad serca, ryzyko wystąpienia wzrasta wraz z wiekiem. Wada może być zarówno wrodzona jak i nabyta. Istnieje ryzyko wywołania jej przez proces zwyrodnieniowy lub chorobę reumatyczną.  Diagnoza opiera się na zebraniu dokładnego wywiadu i przeprowadzeniu starannego badania mającego na celu ustalenie jak najwięcej informacji mogących sugerować właściwe rozwiązanie. Badanie echokardiograficzne pozwala zwykle na ostateczne postawienie diagnozy. Leczenie polega na przeprowadzeniu zabiegu operacyjnego wymiany zastawki. W przypadku osób, które nie kwalifikują się do leczenia zabiegowego można stosować leki, które pozwalają zmniejszyć objawy choroby.

Zwiń

Środek kontrastowy

Substancja podawana dożylnie podczas wykonywania badania rezonansu magnetycznego. Jego zadaniem jest poprawa obrazu oraz powiększenie skuteczności diagnostycznych. Dawkę środka kontrastowego dobiera się w zależności od masy ciała osoby badanej. U osób z niewydolnością nerek podanie środka kontrastowego może być przyczyną postępującego włóknienia układowego, stąd odradza się podawanie go chorym z nasiloną niewydolnością nerek. Pacjent umieszczany jest na wysuwanym stole w centrum skanera MRI. Wygoda to priorytet gdyż musi leżeć nieruchomo aby obraz wyszedł wyraźny. Procedura może trwać 10-30 minut bądź też 30-90 min. Pacjent przez cały czas ma kontakt z personelem.

Zwiń